777

Zuhal! Güneş! AY! Ve ARZ! Jüpiter! Venüs! Vülken!

‘“Yedi evrim günü”’ bu! Biz ‘Hakeren’ olurken!

Yedi halkalı zincir her evre : Yedi küre!

Her evrede geçilir bunlardan yedi kere!

‘Yedi yüz yetmiş yedi!’ Bir şifre bu sürece!

Reenkarnasyon değil bu sayı! O! Bilmece!

O sayı bağlı çünkü çabasına kişinin!

Özgür sorumlusu o! Hayâtta gidişinin!

Arz zincirinden geçtik! Henüz üç buçuk kere!

Yarı yolumuz kaldı! Yolda verdik çok fire:

Fire : İlkel ırk, maymun, mâden, kum, bitki, ağaç!

Öncü : Ari ırk, hayvan, çiçek, ot, dağ! Gözü aç!

Çalışkan, sınıf geçer! Tembel, sınıfta kalır!

HAK ya bir rütbe verir! Ya da rütbeyi alır!

Bu nedenle ‘müstehak’ sözcüğünün kökü HAK!

'Terazi' O! En güzel adı 'Adil' muhakkak!

Evre, küre ve devir sayıları yedişer!

Şifrede bu üç yedi bakın yan yana düşer!

‘Yedi yüz yetmiş yedi’ şifresinin sırrı bu!

Yedi evrede olur! İnsan HAKK’ın mensubu!

‘“Elohimler’in Rûhu Bir”’de bu sayı eder:

‘ALLAH, Hakerenlerin ortak Rûh’u, Ben’im der!’

‘Bir söz'le ermek için! Ama var şifre barkod:

MUHAMMED! ALİ! FATMA! HASAN! Ve HÜSEYİN! Kod!

M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

ANKARA- 22.11.2001

(Buradan sonra yazılan kısmın yazarla bir ilgisi olmayıp, yapılan hatalardan dolayı yazar sorumlu tutulamaz!)

BÂTINÎ DİPNOTLAR

¹ “İki Yedi” Kavramı

“İki yedi” ifadesi, bâtınî gelenekte 14’lü ilâhî yapıya işaret eder. Bu yapı hem ontolojik (varlık mertebeleri), hem nübüvvet–velâyet zinciri, hem de insan sûreti üzerinden okunur. İslâm irfanında bu sayı, özellikle Nûr-i Muhammedî’nin zuhur safhalarıyla ilişkilendirilir.

² On Dört Hece – On Dört Nûr

Mesnevinin her beytinin 14 hece olması bilinçli bir sembolizmdir. Bâtınî gelenekte ölçü (vezin), sadece estetik değil kozmik ahenk göstergesidir. 14 hece → 14 nûr → 14 tecellî hattı olarak okunur.

³ Zebânî – Deri Değişimi – Yılan

Metinde “zebânî” ve “deri değiştirme” imgeleri, nefsin dönüşümünü anlatır. Yılanın deri değiştirmesi zahirî bir yenilenmedir; bâtınî ilimde makbul olan ise nefsin yanarak arınmasıdır. Bu yüzden “yılan değildir makbul” denir: Hakikî dönüşüm ateşten geçmekle olur.

⁴ Yılan – Ejder – Can ve Ruh Ayrımı

Tevrat’taki yılan anlatısı, bâtınî okumada can (nefs) ile ruh arasındaki mücadeleyi temsil eder.

• Firavun’un yılanı → Nefs-i emmâre

• Mûsâ’nın ejderi → İlâhî ruhun galebesi
  Ejderin yılanı yutması, ruhun nefse galip gelmesi demektir.

⁵ Sînâ – Sîn – Nûr

“Sînâ” kelimesinin “Sîn dağı” olarak yorumlanması, hurûfî-bâtınî bir okumadır. “Sîn”, Kur’ân’daki hurûf-u mukattaadan biridir ve bâtınî gelenekte Muhammedî hakikate açılan kapı olarak görülür. “Nûr üstü nûr” ifadesi, bu idrakin iç içe tecellî edişini anlatır.

⁶ Tâ Hâ ve Tâhir Âile

“Tâ Hâ”, hem bir sûre ismi hem de iki harften oluşan ilâhî işarettir. Bâtınî yorumda:

• Tâ → Tahâret

• Hâ → Hayât
  Birlikte en saf beşerî hattı temsil eder. “Tâhir âile” vurgusu bu sembolizme dayanır.

⁷ Veçh – Yüz – On Dört

“Veçh” (yüz) kelimesinin ebced karşılığı 14 kabul edilir. Bu nedenle “Allah’ın yüzü bâkîdir” ayeti bâtınî olarak 14’lü nûr hattına yönelmeyi öğütler. Namazda “yüzünü dönmek”, sadece kıbleye değil hakikatin yüzüne dönmektir.

⁸ Yedi Secde – On Dört Sûre

Kur’ân’da secde ayetlerinin sayısı ve dağılımı, bâtınî gelenekte yedi kat varlık ve onların iki yönlü (zâhir–bâtın) açılımı ile ilişkilendirilir. Yedi × iki = 14 okuması buradan gelir.

⁹ Dâire – Ehl-i Beyt

Dairenin Arapçada “beş” ile ilişkilendirilmesi, merkez + dört yön sembolizmine dayanır. Merkez Hakikat, çevre Ehl-i Beyt olarak okunur. Ayın ikiye bölünmesi anlatısı, bâtınî olarak insan yüzündeki kaş sembolü ile eşleştirilir.

¹⁰ Hurûf-u Mukattaa – Yetmiş Yedi

Kur’ân’daki tekrarsız mukattaa harflerinin toplamı olan 77, bâtınî gelenekte ezelî nefes ve Hû-Allâh zikriyle ilişkilendirilir. Yedi’nin aynadaki yansıması olarak görülür: zaman içindeki ezel.

¹¹ Yedi × Yedi – Elli Bin Yıl

Kur’ân’daki “elli bin yıl” ifadesi, bâtınî olarak idrakin tamamlanma süresi şeklinde yorumlanır. Yedi ana renk + yedi alt renk + ruh boyutu = tam idrak.

¹² Altı Gün – Madde – Anne

“Altı günde yaratılış”, zamanla değil mertebeyle ilgilidir. “Madde” kelimesinin birçok dilde “anne” ile ilişkili olması, bâtınî olarak rahimsel yaratılış fikrine işaret eder.

¹³ Fâtiha – Kitabın Annesi

Fâtiha’nın 7 ayet ve 21 harfli yapısı, doğum – tamamlanma – rahim sembolizmiyle okunur. Bu yüzden “Ümmü’l-Kitâb”tır.

¹⁴ Ali – Harun – Musa

“Ali, Musa’ya Harun gibidir” hadisinin bâtınî yorumu:

• Musa → Nübüvvet

• Harun → Velâyet
  Hasan ve Hüseyin vurgusu, velâyetin iki kolunu temsil eder.

¹⁵ Tâ Hâ – Âdem – Secde

Tâ (9) + Hâ (5) = 14 → Âdem sûretinde tecellî eden ilâhî sır. “Secde et” emri, insandaki ilâhî emanete secde anlamında okunur.