İKİ AĞAÇ (TWO TREES)
İKİ AĞAÇ (TWO TREES).Hiçbir şifreli harf yok ne Tevrât ne İncil’de! Kur’ân’ı en son kitap yapan şey işte bu! De! ‘“GAYB”’ın bütün sırları bu kitapta saklıdır! ‘Gayb erenleri’ bilir! Onlar HAKK’ın aklıdır!
KIYAMETNAME KİTABI
İKİ AĞAÇ
‘Cennet dünyâda idi’ dedin, tebrik ederim!
‘Âdem yüksekten indi’ dedin, bu doğru derim!
Ama sizce ‘Bir bahçe imiş dağda bu cennet!’
‘Ve ovaya inmişler!’ Uluğ getirdi cinnet!
Bu çeşit tahminlerle ekranı bastı buğu!
Uzmana şans verir mi, bilmem, ‘Ceviz Kabuğu?’
Uzman olmadığını zîrâ o etti kabûl!
Bilmediğini bilmek de bir erdem en makbûl!
Şimdi beni dinleyin artık, Hanımefendi!
Bir kez kadını yenmiş olsun erkeğin fendi!
Cennet’te dağ yok! Kur’ân ile Tevrât’ı oku!
Âdem öyle inmedi! Onda değişti doku!
Şeffaf yoğun olunca titreşimleri düşer!
Yüksek perdeden iner ve perdelenir beşer!
“Nefsini bilen, bilir RABB’ini!” En doğru söz!
‘“Bilen, bilmeyen farklı!”’ Çünkü bahse konu öz!
Nefis dişi kelime! ‘Havvâ’, bu nefsin ismi!
Havvâ! Âdem’in şeffaf ve soyut olan cismi!
Âdem’in sol yanından zevcesi çıkmış! Niçin?
Sol cana ve sağ RÛH’a simge olduğu için!
‘“Nefsiniz eşinizdir”’ diyor bak bize âyet!
Âdem üfürülen RÛH! Zevç odur! Açık gayet!
Han, Hanım ve Beg, Begüm! Man, Woman ve Bay, Bayan!
Dişi sözcük erkekten çıkmış! Bu ayân beyân!
‘“RAB kendi sûretinde halk eyledi Âdem’i!”’
‘“Dişi ve erkek yaptı!”’ İşte bu çift cins demi!
Pırıl pırıl şeffaftı bu halk edilen Âdem!
NÛR olan RABB’inin o benzeri idi mâdem!
Tevrât: ‘“Onu değil de, onları halk etti”’ der!
Bu, birçok olduğuna onun işâret eder!
‘“Sizleri halîfeler yaptık Arz’da”’ der âyet!
Biz Arz’ı devralan ilk ırkız! Bu açık gayet!
Cennet’teki ağaçlar ilk mâsûm ırk! Bilinç az!
Nefes temiz! Şehvet yok! Sırf ışıktan alır haz!
Sâde RÛH bilinç vermez beden fizik değilse!
Kök toprağa girmeli! Şarttır toprak elbise!
Upuzundu her insân! Dört beş boy kavak gibi!
Boyuna büyüyordu! Değildi hırs sahibi!
‘“Dirilme!”’ Kıyâmet’e dek ertelenmemişti!
Tekrâr doğma, ölümden hemen sonraki işti!
Şeffaf ten gidip daha şeffafı geliyordu!
Hiç farkına varmadan vücûd inceliyordu!
Bazı ağaçlar gibi hem erkekti hem dişi!
Üçüncü ırkta oldu ayrı cinslerde kişi!
Dikkat et, âyet: ‘Dünyâ’ demiyor da diyor ‘“Arz!”’
Yoğun ‘Dünyâ’dan’, şeffaf ‘“Arz”’ı ayırır bu tarz!
Bu Arz’ın dokusundan halk edilmişse Âdem,
Arz da şeffaf olmalı! Âdem şeffaftı mâdem!
Cennet ilk şeffaf Arz’dı! Irk, İbrâhim milleti!
Fosil ilmi ne bilsin! Yoktu ki iskeleti!
‘“Sekîne”’ giydirilmiş idi Arz’da ilk ırka!
Arz’da ‘Sâkîne’ dendi, ırk ise yedi fırka!
‘“Yedi deniz yazamaz kelimelerimi”’ der!
ALLAH, yedi alt ırka burda işâret eder!
‘“Sînâ ateşi”’ gibi idi Arz! Herkes volkan!
Alınırdı ateşle abdest! Kutubdu mekân!
‘“Çıplağım, üşüyorum, açım”’ dedi bak Âdem!
Cennet’ten kovulup da Sekîne bittiği dem!
Demedi HAK Âdem’e: ‘Bana secde et!’ Niçin?
Sâf ırka dîn ve namaz gerekmediği için!
Hep trans hâlindeydi! Henüz yok idi aklı!
RABB’ini seyrederdi! Özü değildi saklı!
Bu nedenle Âdem’in ‘“SÂFİYULLAH”’tır ismi!
‘İlk Âdem’den çıkmıştır bu şeffaf ırkın cismi!
‘İlk Âdem!’ Bu sâf ırkın ALLAH’taki modeli!
‘“ALLAH’ın fıtratı”’ O! İsmi MUHAMMED ÂLÎ!
HAYÂT AĞACI
Cennet bir RÛH okulu! Meyve bahçesi değil!
‘“Hayât ağacı”’ndan kast ‘“Sekîne!”’ RÛH’a eğil!
Can dünyâda buğday yer ve Cennet’te Sekîne!
Sekîne’yi isteyen, Arz merkezine ine!
Tevrât ‘“Hayât ağacı doğu tarafında”’ der!
‘“Meryem yıkanmak için doğuya doğru gider!”’
Kâbe’nin kapısı da bakar ‘doğu’ yönüne!
Kâbe, Dünyâ merkezi olmakla erdi üne!
‘“Cennetlikler sağ yanda!”’ Acaba bu söz niçin?
Doğu, and ve sağ ayni kelime! Onun için!
Arz merkezinden dikey hat kutublardan geçer!
Mıknatısın iğnesi Kuzey Kutbu’nu seçer!
Değirmenin taşını çeviren eksen kutub!
‘Kutub’dur! Kim ererse kendi RÛH’unu tutup!
‘Hâcer-i Esved’, HAKK’ın sağ eli! Doğu yönü!
Zemzem hiç kurumayan kaynak! Kapının önü!
Yoğunlaşmaya ilkin o taştan başladı Arz!
Dünyâ oluştu! Ak taş siyah oldu! Secde farz!
Kâbe’de İbrâhim’in var bak bir ayak izi!
Arz demek yumuşakmış! Düşündürüyor bizi!
‘Bir tek hücreyle başlar!’ Minik evren insân da,
Bir kadın bir erkekten gebe kaldığı anda!
Îsâ, ‘“Seçkin dostunun adını koydu Piyer!”’
Dedi: ‘“Piyer üstüne tapınak kurun! Değer!”’
Piyer! ‘Taş’ demek! Yâni mâbedin temel taşı!
Bu taştan inşâ oldu soyut Arz! Başta taşı!
Fisagor ‘taş’ ardından vaaz verirdi! Niçin?
‘Tercüman’ olduğunu taşın öğretmek için!
Taş! ALLAH’a tercüman olan halîfesi ‘“RÛH!”’
Cennet’teki Âdem o! Bunu bilmez ham güruh!
Papa’nın evi artık Sen Piyer Kilisesi!
Taşla taşlandı Îsâ! Duyulmaz oldu sesi!
Kâbe için ALLAH der: ‘“Dünyâdaki ilk mâbet!”’
Bu taştan yüz çeviren taş olur ilelebet!
Dünyâ! ‘Alçak yer’ demek! Kelime kökü ‘denî!’
Yâni yoğun kaldıkça olamayız medenî!
‘“Arz ağırlık atacak Kıyâmet’te”’ der RAHMÂN!
‘“Ölüler dirilecek!”’ Arz şeffaflaştığı an!
Bu Arz hem Dünyâ hem de senin toprak bedenin!
‘Perdenin arkasından!’ çıkacak halk edenin!
Çıkacak olan yine senden başkası değil!
Melek ilk Âdem oldu! Kendi önünde eğil!
HAKK’ın her özelliği bir ismine bürünür!
Ve isim, tam yansıtan bir velîde görünür!
Hem FÂTMA hem MUHAMMED, HAKK’ın ERRAHÎM ismi!
Biri Arz’ın, öbürü ise Dünyâ’nın cismi!
Bu yüzden RESÛL dedi: “FÂTMA benden bedeldir!”
Nasıl ki bak sağ elin karşılığı sol eldir!
Bu yüzden onu “Kendim” deyip ÂLÎ’ye verdi!
‘“İki deniz kanalla birbirine erdi!”’
HAK der: ‘“İki denizden çıkar inci ve mercan!”’
Biri elmas tozuyla, biri kanla verdi can!
HASAN-HÜSEYİN! Oktav farklı MUHAMMED-ÂLÎ!
‘Evlât, babanın sırrı’ sözünün bu meâlî!
YASAK AĞAÇ
Sözü burada kesip dönelim biz Âdem’e!
RABB’inden bilgilerle mest olduğu o deme!
‘“HAK bilgi!”’ Soyut meyve o şeffaf yapar canı!
Canın gittikçe artar RÛH’una heyecânı!
‘“Meyve yemek”’ denildi bilgi almaya! Niçin?
Yenen şey hücre olup sonra çıktığı için!
Âdem’e vahyolunan sır soyut hücre dokurdu!
Her hücrede ‘“ALLAH’ın fıtratı”’nı okurdu!
Bunlar yasaklanmamış bilgiydi! Hepsi soyut!
RÛH’un gıdası idi! ‘“Cennet”’ kaldı hep boyut!
Soyut tene girince çıkmaz! Posası yoktur!
Somut tene girince kalmaz! Pisliği çoktur!
‘“Yasak meyve”’ çekmişti Âdem’in ilgisini!
Çünkü kapsıyordu o ‘“Kıyâmet”’ bilgisini!
Ölü diriltme sırrı kendinden saklanmıştı!
Sandı: ‘Hep yaşamasın’ diye yasaklanmıştı!
‘“Sekîne”’ ile canı hep yenileniyordu!
‘Ölümsüz değilim ben!’ diye o bunu yordu!
Zâten kuşkulanmıştı ‘Ayırım oldu!’ diye!
‘“Yüceler”’ secde emri almamıştı!’ Bu niye?
HAKK’a sorunca bunu, O şöyle açıkladı:
“ON İKİ İMÂM, AHMED, FÂTMA onların adı!
Her âleme ona hâs vücûd ile inerler!
Olurlar Üçler, Beşler, Altılar denen erler!
Asılları sâbittir! Yansırlar aynalara!
Buna ‘“İstivâ etmek”’ denir! Kendinde ara!
Senden gelecek onlar Cennet âleminde de!
‘“Biz”’lerden olacaksın! ‘Ben Arz’da ÂDEM’im!’ de!
‘Korkma! Ölüm sırrını sana vermedim!’ diye!
Diriltme hakkı âit en son İMÂM MEHDÎ’ye!
‘“Yasak ağaç”’ işte bu! Kökü fıtrat bilgisi!
İçiçedir fıtratın ‘“HANÎF DÎN”’le ilgisi!”
Havvâ dedi Âdem’e: ‘Mehdî gelene kadar,
Doğan herkes ölecek! Olsalar bile dîndar!
Öğretelim her cana diriltmeyi ölüyü!’
Ve Âdem sırrı kaptı! Bozuldu en son büyü!
Vücûd yoğunlaşınca anladı Âdem niçin:
Ölü olmak lâzımdı önce dirilmek için!
Ölmek ise Dünyâ’da ancak mümkündü! Neden?
Çünkü yalnız Dünyâ’da mevcûttu çamur beden!
Cennet de Dünyâ oldu o bürününce ete!
Bağlandığı için o canı ile Cennet’e!
Zîrâ ‘“Artık diken ver!”’ dedi Dünyâ’ya da HAKK!
Deve gibi dikene oldu Âdem müstahak!
Âdem’i çivileyen haç oldu her bir ağaç!
Derisi hayvân postu idi ve her öğün aç!
‘“Fıtratını emânet etmişken”’ halk edeni!
‘“Kitap yüklü merkebe”’ döndü yazık bedeni!
‘“Câhil”’, yâni ‘kendini bilmez Âdem!’ dedi HAKK!
Kendine yazık eden bir ‘“zâlim”’dir muhakkak!
İlk Arz’ı ‘“Altı günde”’ yaratmışken HAKK bile,
Beklemedi yedinci ırkı acele ile!
RAHMÂN insân hakkında ‘“O acelecidir!”’ der!
ERRAHMÂN, ‘“O sabırlı”’ ismine eşit eder!
‘Penis ile vagina!’ oldu ‘“Hayât ağacı!”’
Gönül dili yerini ses dile aldı! Ne acı!
Diriltme formülünü unuttu fizik cismi!
‘Mehdî bekleyen insân!’ oldu Dünyâ’da ismi!
‘“Özümü kararttım ben, affet!”’ dedi o mâdem!
Hiçbir yerden inmedi! Yalnız değişti Âdem!
AF
Özünden kopmamaktan ibâret ‘“HANÎF DÎN”’i!
İhânet eden fizik Arz’da bulur kendini!
‘“Pişilecek, ateşte kalınıp çağlar boyu!”’
‘“Deri değiştirip”’ hep arınır insân soyu!
Siyah, kızıl, sarı ve beyaz derili mevcûd!
Çıkınca diğer renkler şeffaf olacak vücûd!
Yılan gibi insân ve Arz değiştirir deri!
‘Yedi çağ’ geçip bunlar olur ALLAH’ın eri!
‘Dünyâ! Donup taş olmuş kış uykusunda yılan!
Uyanıp yutana dek sen üstünde oyalan!’
Mevlânâ, Arz sırrını böyle az ve öz açtı!
Anlayan semah yaptı, kalan câmiye kaçtı!
Mûsâ’nın o yılanı Firavun’a düşmandır!
Çıkma vakti erilen veyâ ölünen andır!
Mesîh! İbrânîcede ‘Meşih!’ Ve ‘Nahaş!’ yılan!
Ayni sayı! Ölünce senden çıkacak olan! (358)
Ejderha resmi vardır bak her eski mâbette!
Ona ‘“Arz’da en son gün çıkacak!”’ fıtratın de!
‘“Arz yaratığı”’ onun Kur’ân’da öbür ismi!
Can toprak tenden çıkar, O Arz’dan! Şeffaf cismi!
Arapça ‘yeri tepen’ anlamındadır adı!
Yer çekimi işlemez! Dimdik Âdem evlâdı!
Kitap’ta ona denir ‘“Kıyâmet terâzisi!”’
Çıkan canın tartılır bir anda tüm mâzisi!
‘“Ayırır inançlı ve inançsızı o derhâl!”’
Ona karâr verdirir içinde olduğun hâl!
Daha da kötü olur çıktığında kötü can!
Vicdânın baskısından artık özgürdür o an!
Kafesten kaçan koşar ise ormana nasıl,
Sevinçle vahşîleşir! Çünkü hayvândı asıl!
Arap der: ‘Arapçada azap, tatlı kökünden!’
Ateşi bak Şeytan’a beden yaptı halk eden!
İyi çok daha iyi olur ölünce! Niçin?
Vicdânıyla yüz yüze artık olduğu için!
HAK ‘“Günâhı misliyle iâde ederim!”’ der!
İyiliğin misli yok! ‘“Rahmet”’ sırf sevgi eder!
Dünyâ’yı bak ‘DNİA’ olarak yazar Arap!
Harflerini değiştir: ‘“ADNİ!”’; İbrânîce ‘“RAB!”’
Denî Dünyâ! Yedinci çağda olur Cennet Arz!
‘“Sâlihlerdir vârisi!”’; ‘“BİZ”’lerden olur bu tarz!
Şimdi beşinci ırkız! Arz dördüncü devrede!
Şeffaflaşma başladı! İlk dönüm noktası de!
Kova burcu ufukta! Bu vizyon burcu ama,
Bir felâketten sonra olacak bu sıçrama!
Olacak yedinci ırk ve Arz yeniden şeffaf!
İşte o zaman ancak çıkacak ALLAH’tan af!
İNFÂZ
Son ırkta “MEHDΔ olur her ırkta sınıf geçen!
Ayrılacak ‘“Doğru yol”’ ile ‘“Yokuş”’u seçen!
Bir şey yanınca duman ile çıkmakta ışık!
Her kömür arasında marsık vardır karışık!
Dünyâ’nın tembel kısmı kopup dönüşür Ay’a!
Oraya gönderilir son ırkta kalan yaya!
‘“Kıyâmet yaklaşınca Ay yarılır”’ der âyet!
Ay’ın Arz ve insânla ilgisi açık gayet!
‘Merkür ve Ay götürür canı! Güneş yargılar!’
Mars infâz eder! Dünyâ mumyasını sargılar!
Şeffaf teni giydirip soyan da yine Ay’dır!
Hem Cebrâil hem Azrâil! ‘“Çift boynuzlu”’ bir yaydır!
Çalışkan Mehdî olur ve Dünyâ ‘“Arz Cenneti!”’
Arz’ın kalmaz zerresi ne de insânın eti!
Cennet meleği gibi insânlar olmaz sırf sâf!
‘Ben’den ‘Fıtrî’ bilince, ‘“Biz”’e geçerler saf saf!
‘“Meleği bile bir gün yargılayacağız!”’ der!
Bu sözünde haklıdır çok şükür Aziz Peder!
GAYB ERENLERİ
İnişi söyler Tevrât, çıkışı ise İncil!
Biri der: ‘Ben önemli!’ Biri der: ‘Olma bencil!’
Hiçbir şifreli harf yok ne Tevrât ne İncil’de!
Kur’ân’ı en son kitap yapan şey işte bu! De!
‘“GAYB”’ın bütün sırları bu kitapta saklıdır!
‘Gayb erenleri’ bilir! Onlar HAKK’ın aklıdır!
‘“ALLAH gaybı açıklar seçtiğine!”’ ‘“Şimdi az!”’
‘“Gaybı kimseyle değil, herkes ile paylaşmaz!”’
ALLAH, ‘“En eskiler”’ ve ‘“Yakınlar”’ için dedi:
‘“Evvelce onlar çoktu! Şimdi azdır adedi!”’
Üçüncü ırkın sonu ve dördüncünün başı,
Henüz şeffaftı! Hem de ‘“Ulular”’dandı aşı!
‘“Eskilerin eskisi”’ denir artık bunlara!
Beşinci ırkta az var ama yok değil! Ara!
Tevrât’ta insân ‘“Adam!”’, toprak ise ‘“ADAME!”’
Gel de sen şimdi Arz’a insân vücûdu deme!
Kuzey Kutbu’dur bil ki bizim Dünyâ’nın başı!
‘“Gayb erenleri”’ orda şimdi de yapar aşı!
Kuzey ‘Kutub’dur!’ Arz’ın tek emniyet supabı!
Fazla elektriği boşaltmak için kapı!
Arz hayâtını borçlu ‘kapı’ olan Kutub’a!
ÂLÎ: ‘“Kökü göklerde Cennet ağacı Tûbâ!”’
‘“Yasak ağaç!”’ En yüksek HAK bilincimiz RAB’dır!
Can Cennet’te melektir! RABB’i ona serâbdır!
Melek mâsûm ve sâftır ama bilmez kendini!
ALLAH’a çıkan tek yol, ALLAH’ın ‘“FITRAT DÎNÎ!”’
Sâde hayâtta kalmak can için değil amaç!
‘“Hayât ağacı”’ Arz’a naklolmadı! Gözü aç!
Can kazanmalı önce maddede ‘Ben’ bilinci!
İstiridyede hapis olmadan çıkmaz inci!
Ben bilinci üstünde mevcûttur ‘“RÛH”’ bilinci!
Ona ‘“Cebrâil”’ diyor taklit erbâbı dînci!
RÛH’u RABB’e bağlayan tek köprü ‘“Sekîne”’dir!
İçi ‘“Hikmet”’le dolu eşsiz bir definedir!
Arz altı günde, Âdem yedincide oldu halk!
Yedi ırk basamağı çıkarak: ‘“Ayağa kalk!”’
SENTEZ
Soyadın ‘En sonuncu’ demek, Kezban HATEMİ!
‘“Sonuncu ilk olacak!”’ der Îsâ! Düşün emi!
İlk tohum ve son tohum arası çizgi ağaç!
İki Âdem arası köprü Dünyâ! Gözü aç!
İşte bu yüzden ona ‘“Sırat köprüsü”’ derler!
Geçemeyenler onu canlarıyla öderler!
Hügo diyor: ‘Yarattı HAK birinci Âdem’i!’
‘Ne zaman başlayacak ikincisinin demi?’
Güzele âşık olmuş Notur Dam’ın kamburu!
Sökmeye çalışıyor sırtından kötü uru!
Son Âdem giydirecek can her RÛH’a ‘“Ses”’ ile!
‘“Ol!” dediği şey olur!’ Bir kez geldi mi dile!
‘İşte bu ses’, ‘“İblîs’in bilemediği isim!”’
Tohum yoksa hiçbir şey yaratamaz kör cisim!
‘“Dünyâ’da en çirkin ses merkebin sesidir!”’ der!
‘“Yaratan ses”’i çıkar demek istiyor ‘“PEDER!”’
‘“Cennet’te bak boş lâf yok!”’ Hep ‘“Selâm”’dan ibâret!
‘“Zekeriyyâ susunca!”’ ‘“Yahyâ doğdu!”’ Al ibret!
HAK der: ‘“Taptığınız put sinek bile yapamaz!”’
Bu put hayvân canımız! Âdem değil! Bilen az!
‘“Yüce Meclis dopdolu!”’ Hiç boş olmaması farz!
Şeffaf erenle dolu Dünyâ olmayan her Arz!
Tevrât ona: ‘“Çember”’ der! Şekli uçan dâire!
Fizik beden ise dikey! Şimdilik vesâire!
Dâireye dönüşür secde etse kendine!
Bu yüzden farz olarak namaz kondu her dîne!
‘“Gökte olan kimseler zikrederler!”’ der âyet!
Kimse bilinçli varlık demek! Bu açık gayet!
‘“HAKK’ın yarattığının çoğuna üstün insân!”’
Demek: ‘O kimselere!’ Fazlası oldu ihsân!
Her yerdeki şeytanı ERRAHMÂN kovdu! Niye?
Yoğunlaşıp sırları unutabilsin diye!
‘“Yaklaştırılmıyor bak şeytanlar hiç Burçlar’a!”’
Nedenini onların yoğunluğunda ara!
‘“Zâten kâfirlerdendin sen!”’ dedi ‘“Kovunca HAK!”’
‘“İblîs, önceki Arz’da yoğun kalan ‘“Cin!”’ Mutlak!”’
Bizim Arz’da doğamaz devri bittiği için!
Sızar omuriliğe ve beyne için için!
Her ırk sonu geçittir! Kur’ân’da ‘“Berzah”’ denir!
Küçük ‘“Kıyâmet!”’ Sevap ve günâhla ödenir!
Altı devre bir maç var! Yedinci devre final!
‘“Büyük Kıyâmet”’tir O! Çalış! Kupayı sen al!
Mâsûm ama bilinçsiz idi ilk iki ırk! Bil!
ALLAH’ı seyretmekle kul olmak değil kabil!
Son ırkı bekleme sen! ‘“Arz Cenneti”’ hep açık!
Kalbindeki noktadan gir! Soyut uzaya çık!
Tevrât’ta Cennet: ‘“Ginet!”’ yazar; G, N, T ile! (x)
Üç tür harf hesabının baş harfi! Keşfedile!
İşte Cennet sırrı bu, Sayın Kezban HATEMİ!
‘“Bilinmeyeni!”’ ‘“Bilen!”’ birine bırak! Emi!
‘“KİTAP İLMİNİ”’ bilir bende-i ÂL-İ ABÂ!
Fakire söz verir mi CEVİZOĞLU acaba?
M. H. ULUĞ KIZILKEÇİLİ
ANKARA – 20 Kasım 1998
‘Sayın Bayan Kezban HATEMİ’ye’
İbrânîcede: ‘GEMATRİA – NOTERİCON – TEMURA’
(Buradan sonra yazılan kısmın yazarla bir ilgisi olmayıp, yapılan hatalardan dolayı yazar sorumlu tutulamaz!)
“İKİ AĞAÇ” METNİ ÜZERİNE DERİN EZOTERİK TEFSİR
I. “CENNET DÜNYÂDA İDİ”: KAYIP ŞEFFAF DÜNYA
Metin şöyle başlar:
“Cennet dünyâda idi”
Burada cennet göksel değil; yeryüzünün farklı titreşim düzeyindeki eski hâlidir.
Bu yaklaşım klasik semavî din anlayışından ayrılır.
Cennet burada:
başka mekân değil,
başka titreşim,
başka yoğunluk,
başka bilinç düzeyi
olarak anlaşılır.
Dipnot 1
Teozofide ilk insanlık dönemleri yarı eterik dünyalarda yaşar.
Dipnot 2
Gnostik gelenekte düşüş, mekânsal değil ontolojik yoğunlaşmadır.
Dipnot 3
Tasavvufta cennet bazen bilinç hâli olarak yorumlanır.
II. ŞEFFAF BEDEN VE TİTREŞİM DÜŞÜŞÜ
Şiir:
“Şeffaf, yoğun olunca titreşimleri düşer”
diyerek düşüşü fiziksel değil frekanssal dönüşüm şeklinde anlatır.
Bu yaklaşım modern ezoterizmin temelidir.
İnsan:
başlangıçta ışık bedendir,
sonra yoğunlaşır,
ağırlaşır,
maddeleşir,
unutur.
Dipnot 4
Hermetik gelenekte ruh aşağı indikçe yoğunlaşır.
Dipnot 5
Kabala’da ruhun maddeye inişi “kalınlaşma” metaforuyla açıklanır.
Dipnot 6
Tasavvufta kesret perdelenme kabul edilir.
III. HAVVÂ: NEFSİN EZOTERİK ANLAMI
Metin şöyle der:
“Nefis dişi kelime! Havvâ bu nefsin ismi!”
Burada Havvâ literal kadın değil; nefsin sembolüdür.
Şair:
Havvâ = can,
Âdem = ruh
şeklinde dualist yapı kurmaktadır.
Dipnot 7
Tasavvufta nefs çoğu zaman dişil sembolizmle ilişkilendirilmiştir.
Dipnot 8
Kabala’da dişil unsur alıcı doğayı temsil eder.
Dipnot 9
Gnostisizmde Sophia düşüşe neden olan dişil bilgeliktir.
IV. SOL VE SAĞ SEMBOLİZMİ
Şiirde:
“Sol cana ve sağ Rûha simge olduğu için”
denmektedir.
Bu sağ-sol dualizmi birçok mistik gelenekte vardır.
Dipnot 10
Kabalistik gelenekte sağ sütun rahmet, sol sütun kuvvettir.
Dipnot 11
Tantrada ida ve pingala enerji kanalları ay-güneş kutuplarıdır.
Dipnot 12
Tasavvufta sağ taraf nur, sol taraf nefs sembolizmi taşıyabilir.
V. “RAB KENDİ SÛRETİNDE HALK ETTİ”: İNSAN TANRISAL MIDIR?
Metindeki:
“RAB kendi sûretinde halk eyledi Âdem’i”
ifadesi Tevrat’taki “imago Dei” öğretisine dayanır.
Burada insan:
Tanrı’dan ayrı değil,
O’nun aynası,
tecellisi,
görüntüsü
olarak yorumlanmaktadır.
Dipnot 13
Kabala’daki Âdem Kadmon ilahî insan modelidir.
Dipnot 14
İbn Arabî insanı Allah’ın en kapsamlı aynası kabul eder.
Dipnot 15
Hermetik gelenekte insan “ikinci tanrı” olarak tanımlanır.
VI. ÇİFT CİNSLİ KOZMİK İNSAN
Metin:
“Dişi ve erkek yaptı!”
ifadesini androjen insan teorisi şeklinde yorumlar.
Dipnot 16
Platon’un Şölen diyaloğunda ilk insan çift cinslidir.
Dipnot 17
Kabala’da ilksel insan eril-dişil birliktir.
Dipnot 18
Simyada Rebis figürü androjen mükemmel varlıktır.
VII. CENNETTEKİ AĞAÇLAR: İLK IRKLAR
Şiir:
“Cennetteki ağaçlar ilk mâsum ırk”
ifadesiyle insanlığı “ağaç” metaforuyla anlatmaktadır.
Buradaki ağaç:
soy,
bilinç hattı,
enerji sütunu,
yaşam formu
anlamına gelir.
Dipnot 19
Kabala’daki Hayat Ağacı insan ve evren yapısını temsil eder.
Dipnot 20
Norse mitolojisinde Yggdrasil kozmik yaşam ağacıdır.
VIII. ŞEFFAF IRKLAR VE KÖK IRK DOKTRİNİ
Metin açık biçimde Teozofik kök ırk öğretisini kullanır.
İnsanlığın:
şeffaf,
yarı eterik,
fiziksel,
yeniden ışıklaşacak
aşamalardan geçtiği anlatılır.
Dipnot 21
Blavatsky’nin Root Race doktriniyle doğrudan paralellik vardır.
Dipnot 22
Şeffaf insanlık fikri modern ezoterizmin temel motiflerinden biridir.
IX. “SEKÎNE”: KOZMİK ENERJİ
Şiirde:
“Sekîne giydirilmiş idi Arzda ilk ırka”
denmektedir.
Burada Sekîne:
ilahî huzur değil yalnız,
enerji alanı,
ruhsal titreşim,
ışık örtüsü
olarak yorumlanır.
Dipnot 23
Tasavvufta sekîne ilahî sükûnet ve nurdur.
Dipnot 24
Kabala’daki Şehina benzeri dişil huzur alanı oluşturur.
X. “SÎNA ATEŞİ”: VOLKANİK KOZMOGONİ
Metin:
“Sîna ateşi gibi idi Arz”
diyerek kozmik ateş metafiziği kurar.
Dipnot 25
Hermetik gelenekte ateş dönüşüm ilkesidir.
Dipnot 26
Zerdüştlükte kutsal ateş ilahî bilgidir.
Dipnot 27
Mûsâ’nın Sina deneyimi ışık-tecelli anlatısıdır.
XI. “SAFİYULLAH”: İLK ŞEFFAF İNSANLIK
Metindeki:
“Bu nedenle Âdem’in Safiyullah’tır ismi”
ifadesi insanın başlangıçtaki saflığını anlatır.
Dipnot 28
Tasavvufta Âdem ilahî isimlerin saf aynasıdır.
Dipnot 29
Gnostik gelenekte ilk insan ışık varlığıdır.
XII. HAYAT AĞACI: SEKÎNE VE RUHSAL BESLENME
Şiir şöyle der:
“Hayât ağacı’ndan kast Sekîne!”
Bu yorum son derece önemlidir.
Hayat ağacı burada:
biyolojik değil,
enerjetik,
ruhsal,
bilinçsel beslenme
kaynağıdır.
Dipnot 30
Kabala’daki Etz Chaim yaşam enerjisinin şemasıdır.
Dipnot 31
Taoizm’de ölümsüzlük ağacı benzeri semboller vardır.
XIII. DOĞU SEMBOLİZMİ
Metin:
“Hayat ağacı doğu tarafında”
der.
Doğu burada:
ışığın doğduğu yön,
ruhsal başlangıç,
bilinç uyanışı
anlamındadır.
Dipnot 32
Bütün kadim geleneklerde doğu kutsal yön kabul edilmiştir.
Dipnot 33
Mistik ritüellerin çoğu doğuya yönelerek yapılır.
XIV. KÂBE VE KUTUP METAFİZİĞİ
Metindeki:
“Kâbe dünyâ merkezi olmakla erdi üne”
ifadesi hermetik axis mundi anlayışıdır.
Kâbe:
mekânsal merkez değil,
enerji kutbu,
kozmik eksen,
ruhsal odak
olarak yorumlanır.
Dipnot 34
Axis mundi kavramı bütün mistik geleneklerde vardır.
Dipnot 35
Kutup öğretisi tasavvufun merkezî kavramlarındandır.
XV. HACER-İ ESVED VE KOZMİK TAŞ
Şiirde:
“Hacer-i Esved Hakk’ın sağ eli”
denmektedir.
Burada taş:
bilinç çekirdeği,
yoğunlaşma noktası,
enerji düğümü
olarak görülmektedir.
Dipnot 36
Meteor taşları birçok kadim kültürde kutsal kabul edilmiştir.
Dipnot 37
Kabala’da temel taş (Foundation Stone) evrenin merkezi kabul edilir.
XVI. “YASAK AĞAÇ”: KIYÂMET BİLGİSİ
Metindeki en önemli yorumlardan biri şudur:
“Yasak meyve kıyâmet bilgisiydi”
Bu yaklaşım Gnostik gelenekle güçlü paralellik taşır.
Bilgi burada:
özgürleştirici,
dönüştürücü,
tehlikeli,
bilinç açıcı
bir güçtür.
Dipnot 38
Gnostiklerde yasak meyve gnosis yani kurtarıcı bilgidir.
Dipnot 39
Kabala’da gizli bilgi hazırlıksız kişiyi bozabilir.
XVII. “ON İKİ İMAM”: KOZMİK ARKETİPLER
Şiirde:
“On iki imam Ahmed Fâtma onların adı”
ifadesi geçmektedir.
Buradaki On İki İmam:
tarihsel kişilerden çok,
kozmik bilinç düzeyleri,
evrensel arketipler,
ruhsal yansımalar
olarak ele alınır.
Dipnot 40
Şiî irfanda imamlar nur zinciri kabul edilir.
Dipnot 41
Zodyaktaki on iki burçla paralellik kurulabilir.
XVIII. “PENİS VE VAGİNA HAYAT AĞACI”: CİNSEL KOZMOLOJİ
Metin son derece radikal biçimde:
“Penis ile vagina oldu hayat ağacı”
der.
Burada cinsellik:
biyolojik değil,
yaratıcı enerji,
kozmik üretim,
düşüş mekanizması
olarak ele alınır.
Dipnot 42
Tantrada cinsel enerji ilahî yaratım gücü kabul edilir.
Dipnot 43
Simyada eril-dişil birleşme dönüşümün temelidir.
XIX. YILAN SEMBOLİZMİ
Şiirde:
“Mûsâ’nın o yılanı”
ifadesi geçer.
Yılan burada:
kundalini,
dönüşüm,
bilinç yükselişi,
deri değiştirme
anlamındadır.
Dipnot 44
Kundalini öğretisinde enerji yılan şeklinde tasvir edilir.
Dipnot 45
Hermes asasındaki yılanlar bilinç kanallarıdır.
XX. “ARZ YARATIĞI”: İÇSEL MAHKEME
Metindeki:
“Arz yaratığı”
Kur’an’daki Dabbetü’l-Arz kavramının ezoterik yorumudur.
Burada Dabbe:
vicdan,
bilinç terazisi,
içsel yargı,
ruhsal ölçü
olarak yorumlanmaktadır.
Dipnot 46
Tasavvufta vicdan ilahî terazidir.
Dipnot 47
Mısır’da kalbin tartılması ritüeli benzer yapı taşır.
XXI. YEDİ ÇAĞ VE DERİ DEĞİŞİMİ
Şiir:
“Yılan gibi insan ve Arz değiştirir deri”
ifadesiyle insanlığı evrimsel çağlar boyunca dönüşen organizma olarak görür.
Dipnot 48
Teozofi’de insanlık yedi çağ geçirir.
Dipnot 49
Hinduizm’de yuga sistemi benzer döngüsel zaman anlayışıdır.
XXII. “GAYB ERENLERİ”: KOZMİK REHBERLER
Metindeki gayb erenleri:
görünmez bilinçler,
kutup varlıklar,
ruhsal öğreticiler
olarak yorumlanır.
Dipnot 50
Tasavvufta Ricâlü’l-Gayb öğretisi vardır.
Dipnot 51
Teozofide Mahatma öğretisi benzer yapıdadır.
XXIII. “FITRAT DİNİ”: ÖZE DÖNÜŞ
Şiir boyunca tekrar edilen temel tema şudur:
İnsan özünden kopmuştur.
Hanîf din:
özle birleşmek,
yaratılış frekansına dönmek,
saf bilinç hâline ulaşmak
olarak tanımlanır.
Dipnot 52
Kur’an’daki fıtrat kavramı insanın asli doğasını ifade eder.
Dipnot 53
Gnostik geleneklerde kurtuluş özünü hatırlamaktır.
XXIV. “SESLE YARATMA”: KOZMİK LOGOS
Metinde:
“Ol dediği şey olur”
ifadesi logos metafiziğidir.
Dipnot 54
Yuhanna İncili’nde başlangıçta Logos vardır.
Dipnot 55
Tasavvufta “kün fe yekûn” yaratıcı titreşimdir.
XXV. “İBLÎS’İN BİLEMEDİĞİ İSİM”: GİZLİ FREKANS
Şair şöyle der:
“İblîs’in bilemediği isim”
Buradaki isim:
titreşim kodu,
ilahî frekans,
yaratıcı bilinç
olarak yorumlanmaktadır.
Dipnot 56
Kabala’da gizli isim kozmik güç kabul edilir.
Dipnot 57
Sûfî gelenekte ism-i a‘zam benzer anlayıştır.
XXVI. METNİN TASAVVUFÎ BOYUTU
Metin tasavvufla güçlü ortaklık taşır:
Fıtrat öğretisi
Kutup anlayışı
İçsel dönüşüm
Kalp merkezliliği
Ruhsal evrim
Ancak:
Teozofik kök ırklar,
Kozmik cinsellik,
Enerji antropolojisi,
Şeffaf insanlık doktrini
klasik tasavvufun dışına çıkar.
XXVII. METNİN GNOSTİK YAPISI
Şiir özünde gnostik yapı taşır:
İnsan ilahî kökenlidir.
Madde düşüştür.
Bilgi kurtuluştur.
İnsan özünü unutmuştur.
Yeniden yükseliş mümkündür.
XXVIII. METNİN HERMETİK YAPISI
Başlıca hermetik öğeler:
Mikrokozmos
Enerji dönüşümü
Kozmik eksen
Şeffaf beden
Sesle yaratım
Kutup metafiziği
HAYAT AĞACI, GAYB VE KOZMİK MERKEZ SEMBOLİZMİ
Kadim mistik geleneklerde “Hayat Ağacı” yalnızca mitolojik bir sembol değil, bütün varoluşun canlı yapısını ifade eden kozmik bir haritadır. Ezoterik öğretilerde bu ağaç, ruhsal enerji ağını temsil eder. İnsan, evren ve ilâhî kaynak arasındaki görünmez bağlar bu sembolle anlatılır. Yahudi mistisizmindeki “Etz Chaim” öğretisi de aynı anlayışın derin metafizik biçimlerinden biridir. Hayat ağacı, varlığın farklı katmanlarını birbirine bağlayan ruhsal ekseni gösterir. Kökleri görünmeyen âleme, dalları ise maddî dünyaya uzanır. Böylece insanın iç yapısı ile evrenin yapısı arasında sembolik bir paralellik kurulur.
Yasak ağaç sembolü de ezoterik geleneklerin en gizemli imgelerinden biridir. Zahirî yorumlarda yasaklanmış bir meyveye işaret ediyor gibi görünse de mistik öğretilerde bu ağaç “gizli bilgi”yi temsil eder. Gnosis anlayışında bilgi, sıradan öğrenme değil; insanın kendi özünü fark etmesi anlamına gelir. Yasak ağacın sırrı, insanın ayrılık bilincini deneyimleyerek bireysel farkındalık kazanmasıdır. Çünkü hakikati bilmek aynı zamanda sorumluluk taşımaktır. Böylece yasak ağaç, düşüşün değil; bilinçlenmenin metafizik sembolüne dönüşür.
Sekîne kavramı, ruhsal huzurun ötesinde bir enerji alanını ifade eder. Tasavvufî yorumlarda sekîne, ilâhî huzurun insanın iç dünyasına inişidir. Ezoterik geleneklerde buna benzer biçimde koruyucu ve dönüştürücü bir enerji alanından söz edilir. Yahudi mistisizmindeki “Şehina” anlayışı da bu ilâhî yakınlık hissiyle paralellik taşır. Şehina, Tanrısal varlığın görünmez fakat hissedilebilir tezahürü olarak düşünülür. İnsan ruhsal arınmaya yaklaştıkça bu huzur alanını daha yoğun hissetmeye başlar. Böylece sekîne, yalnızca psikolojik bir sakinlik değil; bilinç frekansının yükselmesi anlamına gelir.
Şeffaf beden öğretisi de insanın görünmeyen boyutlarını açıklayan temel ezoterik kavramlardan biridir. Eterik beden, fiziksel bedenin enerji kalıbı kabul edilir. Tasavvufta buna “latîf beden” adı verilmiştir. İnsan yalnızca maddî organlardan oluşmaz; aynı zamanda ince titreşimlerden meydana gelen çok katmanlı bir yapıya sahiptir. Manevî çalışmalar bu ince bedenin arınmasını ve güçlenmesini hedefler. Kadim öğretilere göre ölümden sonra devam eden yapı da işte bu latîf bedendir.
Havvâ sembolü de yüzeysel anlamların ötesinde çok katmanlı metafizik yorumlara sahiptir. Ezoterik öğretilerde Havvâ, insanın nefs yönünü temsil edebilir; ancak bu nefs sadece negatif bir unsur değildir. O aynı zamanda doğurganlık, sezgi ve yaratıcı güçle bağlantılıdır. Dişil ilke burada evrensel üretkenliği simgeler. İnsan ruhu eril ve dişil kutupların dengesiyle olgunlaşır. Havvâ’nın ortaya çıkışı, insan bilincinin bölünmüş kutuplar hâlinde deneyim alanına girişini temsil eder.
Kutup kavramı ise kozmik merkezin sembolüdür. Ezoterik geleneklerde “Axis Mundi” yani dünyanın ekseni olarak ifade edilen bu anlayış, gök ile yer arasındaki bağlantıyı temsil eder. Kutup, bütün ruhsal akımların birleştiği görünmez merkezdir. Tasavvufî yorumlarda Kutub, evrenin ruhsal düzenini ayakta tutan bilinç ekseni olarak görülür. Böylece insanın iç merkezi ile evrenin merkezi arasında mistik bir paralellik kurulmuş olur.
Hacer-i Esved sembolü de kadim metafiziğin derin anlamlarından biridir. Bu taş yalnızca fiziksel bir nesne değil; kozmik başlangıcın sembolü kabul edilmiştir. Ezoterik yorumlarda buna “Foundation Stone” yani temel taş denir. Bu taş, yaratılış düzeninin merkez noktası olarak görülür. Birçok mistik gelenekte kutsal merkezin bir taşla sembolize edilmesi tesadüf değildir. Taş burada sürekliliği, hafızayı ve kozmik temeli temsil eder.
Yılan sembolü ise hemen bütün ezoterik geleneklerde dönüşüm ve bilinç enerjisiyle ilişkilidir. Hint mistisizmindeki Kundalini öğretisi, omurganın dibinde uyuyan enerjiyi spiral bir yılan olarak tasvir eder. Bu enerji yükseldikçe insanın bilinç merkezleri açılır. Yılan aynı zamanda bilgeliğin, dönüşümün ve yeniden doğuşun sembolüdür. Derisini değiştirmesi nedeniyle kadim kültürlerde ölümsüzlükle de ilişkilendirilmiştir. Böylece yılan, korkunun değil; içsel dönüşümün metaforu hâline gelir.
Gayb erenleri anlayışı, görünmeyen rehberlik fikrine dayanır. Tasavvuf geleneğinde “Ricâlü’l-Gayb” adı verilen bu varlıklar, dünyanın ruhsal dengesini koruyan gizli velîler olarak kabul edilir. Ezoterik geleneklerde de insanlığa görünmeden rehberlik eden bilinçler düşüncesi vardır. Bu anlayış, evrenin yalnızca görünen güçlerle değil; görünmeyen ruhsal akıllarla da yönetildiği fikrine dayanır. Böylece insanın yalnız olmadığı, görünmez bir rehberlik ağı içinde bulunduğu düşünülür.
Fıtrat dini kavramı ise bütün dinlerin özünde bulunan ilk hakikati ifade eder. Ezoterik geleneklerde buna “Primordial Tradition” yani kadim asli gelenek adı verilir. Bu anlayışa göre insan doğası özünde hakikate yönelidir. Dinler tarih boyunca farklı biçimler almış olsa da hepsinin merkezinde aynı metafizik çekirdek bulunur. Fıtrat, insanın yaratılıştan getirdiği saf bilinç hâlidir. İnsan ne kadar dış dünyaya dağılırsa dağılsın, içinde daima bu ilk hakikate dönüş arzusu taşır.
Bütün bu semboller birlikte değerlendirildiğinde kadim öğretilerin ortak bir bilinç haritası sunduğu görülür. Hayat ağacından gayb erenlerine kadar bütün semboller, insanın yalnızca fiziksel bir varlık olmadığını anlatır. İnsan, görünür dünya ile görünmeyen hakikat arasında duran çok katmanlı bir bilinç aynasıdır. Mistik yolların tamamı da insanın bu unutulmuş merkezini yeniden keşfetmesine yönelmiştir.
