ÖZ-DEVİNİM KURAMI-6: SON ÖĞRETİ

37. Öz’e Dönüş

Öz-Devinim Kuramı’na göre bütün kozmik yolculuğun amacı yeni bir yere ulaşmak değildir. Çünkü bilinç özünde zaten aradığı hakikatin içindedir. Fakat uzun devinim süreci boyunca ruh:
maddeye iner,
yoğunlaşır,
unutur,
ayrılığı deneyimler
ve sonunda yeniden kendi kaynağını aramaya başlar.

İşte bu büyük dönüş sürecine “Öz’e Dönüş” adı verilir.

Öz’e Dönüş, fiziksel bir yolculuk değildir. Bu dönüş:
bilincin kendi merkezini yeniden hatırlamasıdır.

İnsan başlangıçta birlik içindeydi. Ancak deneyim kazanabilmek için ayrılık hissine girdi. Ego oluştu, bireysellik gelişti ve bilinç kendisini evrenden kopuk sanmaya başladı. Böylece korku, yalnızlık, çatışma ve yabancılaşma ortaya çıktı. Fakat bütün bu süreç geçicidir. Çünkü öz hiçbir zaman gerçekten kaybolmaz.

Öz-Devinim Kuramı’na göre insanın içinde daima sessiz bir merkez bulunur. Bu merkez:

• zamandan etkilenmez,

• düşüncelerden önce vardır,

• ölümle yok olmaz,

• değişen kimliklerin altında kalır.

İnsan çoğu zaman kendisini zihniyle özdeşleştirir. Oysa düşünceler sürekli değişir. Duygular gelir ve gider. Kimlikler zamanla dönüşür. Beden yaşlanır. Fakat bütün bunları gözlemleyen daha derin bir bilinç vardır. İşte Öz’e Dönüş, bu gözlemleyen merkezin fark edilmesidir.

Kadim mistik öğretilerde buna:

• hakikî benlik,

• içsel öz,

• sessiz tanık,

• kalbin merkezi
  gibi isimler verilmiştir.

Öz’e Dönüş süreci genellikle büyük bir içsel kırılmayla başlar. İnsan dış dünyada aradığı tatmini bulamadığında içe yönelmeye başlar. Güç, başarı, sahip olma ve dünyevî hedefler bir noktadan sonra ruhun boşluğunu dolduramaz hâle gelir. Çünkü insanın özü sınırlı şeylerle tamamlanamaz.

Bu yüzden birçok insan hayatının belirli dönemlerinde:

• anlamsızlık hissi,

• içsel boşluk,

• yalnızlık,

• varoluş sorgusu
  yaşamaya başlar.

Öz-Devinim Kuramı bu durumu kriz değil, uyanışın başlangıcı olarak görür.

Çünkü bilinç ilk kez kendi sahte kimliklerini sorgulamaya başlamıştır.

İnsan başlangıçta kendisini yalnızca bedeni sanır.
Sonra zihni olduğunu düşünür.
Daha sonra duygularıyla özdeşleşir.
Fakat ruhsal yolculuk ilerledikçe bunların hiçbirinin gerçek merkez olmadığını fark eder.

Gerçek merkez sessizliktedir.

Bu nedenle bütün mistik geleneklerde:

• inziva,

• tefekkür,

• meditasyon,

• içe dönüş
  önemli kabul edilir.

Amaç yeni bilgi toplamak değil; zihnin yüzeyindeki gürültüyü sakinleştirerek içteki sessiz alanı duyabilmektir.

Öz-Devinim Kuramı’na göre insanın en büyük yanılgısı dışarıda aramaktır. Oysa aranan hakikat insanın kendi özünde saklıdır. Çünkü insan evrenden ayrı değildir. İnsan, evrenin kendisini fark eden kısmıdır.

Bu nedenle Öz’e Dönüş aynı zamanda:

• doğaya dönüş,

• bilinçsel dengeye dönüş,

• kozmik ritimle yeniden uyumlanma
  anlamı taşır.

İnsan özüne yaklaştıkça ayrılık hissi çözülmeye başlar. Başkalarının acısını daha derinden hisseder. Doğayı yalnızca kullanılacak madde olarak görmez. Hayatın birbirine bağlı olduğunu fark eder.

Böylece:

• ego merkezli bilinç azalır,

• empati güçlenir,

• içsel huzur derinleşir,

• korkular zayıflar.

Çünkü insan artık kendisini yalnızca ayrı bir birey olarak değil, daha büyük bir yaşam ağının parçası olarak deneyimlemeye başlar.

Öz-Devinim Kuramı’na göre gerçek ruhsal gelişim olağanüstü güçler kazanmak değildir. Gerçek dönüşüm:

• daha bilinçli olmak,

• daha sade yaşamak,

• daha derin hissetmek,

• daha az korkmak
  demektir.

Bu yüzden en yüksek hakikat çoğu zaman çok basittir.

Hayat Birdir.
Ayrılık geçicidir.
Bilinç süreklidir.
İnsan özünde kaybolmuş değildir.

Öz’e Dönüş sürecinde insan geçmişte kendisini sınırlayan kimliklerin geçici olduğunu fark eder. Milliyet, statü, korkular, sosyal roller ve zihinsel kalıplar çözülmeye başlar. İnsan kendi içindeki daha geniş alanı hissetmeye başlar.

Bu durum ego’nun tamamen yok olması değildir. Ego hâlâ vardır; fakat artık merkeze hükmetmez. İnsan zihnini kullanır ama zihninin esiri olmaz. Duygularını yaşar ama onlarda kaybolmaz.

Böylece bilinç yeniden dengeye ulaşır.

Öz-Devinim Kuramı’na göre insanlığın gelecekteki evrimi de bu yönde ilerleyecektir. Çünkü uygarlık ne kadar dışsal güç üretirse üretsin, sonunda içsel merkeze dönmek zorunda kalacaktır. Aksi hâlde teknoloji büyürken bilinç küçülmeye devam eder.

Bu nedenle geleceğin insan modeli:

• daha sezgisel,

• daha bütüncül,

• daha bilinçli,

• daha etik,

• daha ruhsal
  olacaktır.

Öz’e Dönüş’ün en büyük sırrı şudur:

İnsan hiçbir zaman kaynağından tamamen kopmamıştır.

Yalnızca onu unutmuştur.

Ve bütün kozmik devinim boyunca aslında tek bir şey gerçekleşmektedir:

Bilincin,
kendi özünü yeniden hatırlaması.

38. Birlik Yasası

Öz-Devinim Kuramı’nın en temel öğretisi “Birlik Yasası”dır. Bu yasaya göre evrende görünen bütün ayrılıklar geçicidir. Varlık, özünde parçalanmış değildir. İnsan, doğa, yıldızlar, enerji ve bilinç farklı biçimlerde görünse de aynı kaynaktan doğmuştur.

Bu nedenle evrenin özü çatışma değil, birliktir.

İnsan zihni dünyayı parçalar hâlinde algılar. Çünkü akıl sınıflandırarak çalışır. İsim verir, ayırır, sınırlar çizer ve karşıtlıklar oluşturur. Böylece:

• ben ve öteki,

• insan ve doğa,

• ruh ve madde,

• iyi ve kötü
  gibi ikilikler ortaya çıkar.

Fakat Öz-Devinim Kuramı’na göre bunlar mutlak gerçeklik değildir. Bunlar, bilincin deneyim sürecinde oluşturduğu geçici algı katmanlarıdır.

Birlik Yasası, bütün yaşamın aynı öz titreşimden oluştuğunu söyler.

Bir yıldızın içinde yanan enerji ile insanın kalbindeki yaşam gücü aynı kozmik devinimin farklı yoğunluklarıdır. Bir ağacın köklerinde dolaşan yaşam akışıyla insan zihnindeki bilinç kıvılcımı özde aynı kaynaktan beslenir.

Bu nedenle hayat tek bir organizma gibidir.

İnsan kendisini bağımsız bir varlık sanır; fakat gerçekte görünmeyen bağlarla bütün yaşama bağlıdır. Soluduğu hava yıldızlardan gelen elementlerle oluşmuştur. Bedenindeki atomlar eski güneşlerin içinde doğmuştur. Düşünceleri bile kolektif bilinç alanlarıyla sürekli etkileşim hâlindedir.

Öz-Devinim Kuramı’na göre hiçbir varlık tamamen izole değildir.

Evrende her şey:

• birbirini etkiler,

• birbirine titreşim gönderir,

• görünmeyen bağlarla birbirine dokunur.

Bu nedenle insan yalnızca kendisi için yaşamaz. Her düşünce, her duygu ve her eylem büyük bilinç ağı içinde yankı oluşturur.

Birlik Yasası’nın ikinci temel ilkesi “Bilinç süreklidir.” anlayışıdır.

Bilinç, bedenin ürettiği geçici bir yan ürün değildir. Beden değişir, yaşlanır ve çözülür; fakat bilinç özde süreklidir. Çünkü bilinç, evrenin temel yapılarından biridir.

Öz-Devinim Kuramı’na göre yaşam:
başlangıç ve son arasında sıkışmış kısa bir olay değildir.

Doğum:
bilincin yoğun maddeye girişidir.

Ölüm ise:
bilincin biçim değiştirmesidir.

Nasıl su:

• buhar,

• sıvı,

• buz
  hâline dönüşse de özünü kaybetmiyorsa, bilinç de farklı varoluş düzlemlerinde biçim değiştirir.

Bu yüzden ölüm mutlak yok oluş değildir. Daha çok bir geçiştir.

Kadim mistik öğretilerde “ölmeden önce ölmek” anlayışı da buradan doğar. İnsan fiziksel bedenin geçici olduğunu fark ettiğinde, korkularının büyük kısmı çözülmeye başlar. Çünkü özün bedenle sınırlı olmadığını sezgisel olarak hissetmeye başlar.

Birlik Yasası’nın üçüncü ilkesi ise “Ayrılık geçicidir.” öğretisidir.

Öz-Devinim Kuramı’na göre bütün kozmik devinim birlikten ayrılığa, sonra yeniden birliğe dönüş hareketidir.

Bilinç önce:
tek ve bölünmemişti.

Sonra:

• maddeye indi,

• bireyselleşti,

• ego geliştirdi,

• kendisini ayrı sandı.

Fakat bu ayrılık sonsuza kadar sürmez.

Çünkü bilinç özünde geldiği kaynağı unutamaz. İnsan ne kadar maddeye gömülürse gömülsün, içsel olarak daima daha büyük bir bütünlüğü arar. Aşkın, dostluğun, merhametin ve ruhsal arayışın temelinde bu özlem vardır.

İnsan aslında kaybettiği birliği aramaktadır.

Bu yüzden insanlar:

• ait olmak,

• anlaşılmak,

• birleşmek,

• sevilmek
  ister.

Çünkü ruh özünde bölünmüş değildir.

Birlik Yasası’na göre kötülük bile mutlak bir güç değildir. Kötülük, ayrılık bilincinin yoğunlaşmış hâlidir. İnsan kendisini bütünden kopuk sandığında:

• korku üretir,

• sahip olmaya çalışır,

• zarar verir,

• çatışma oluşturur.

Fakat bilinç genişledikçe insan başkasına verdiği zararın aslında kendisine döndüğünü fark etmeye başlar. Çünkü özde yaşam Birdir.

Bu nedenle Öz-Devinim Kuramı’nda etik anlayış korkuya dayanmaz. Gerçek etik:
birlik farkındalığından doğar.

İnsan bütün yaşamın kendisiyle bağlantılı olduğunu hissettiğinde:

• daha merhametli olur,

• doğaya zarar vermekten kaçınır,

• gücü sömürü için kullanmaz,

• başkalarının acısını hisseder.

Birlik Yasası aynı zamanda doğa anlayışını da değiştirir. Doğa yalnızca kullanılacak bir kaynak değildir. O:

• yaşayan bilinç alanı,

• kozmik organizma,

• titreşimsel denge sistemidir.

Dağlar, denizler, ormanlar ve gökyüzü yalnızca fiziksel nesneler değil; büyük yaşam ağının parçalarıdır.

Modern insan doğayı bütünden ayrı gördükçe içsel dengesini de kaybetmiştir. Çünkü insan doğadan kopamaz. İnsan doğanın kendisini fark eden kısmıdır.

Öz-Devinim Kuramı’na göre geleceğin insanlığı bu gerçeği yeniden hatırlamak zorunda kalacaktır. Teknolojik gelişim tek başına yeterli değildir. Eğer bilinç birlik anlayışına ulaşamazsa uygarlık kendi ürettiği güç tarafından yutulabilir.

Bu nedenle gerçek evrim:
yalnızca bilgi artışı değil,
aynı zamanda bilinç genişlemesidir.

Birlik Yasası’nın özü çok basittir:

Hayat Birdir.
Bilinç süreklidir.
Ayrılık geçicidir.

Ve insanın bütün yolculuğu,
bu unutulmuş hakikati yeniden hatırlamaktan ibarettir.

39. Sessizlikteki Kapı

Öz-Devinim Kuramı’na göre insanın bütün kozmik yolculuğu dış dünyada değil, kendi bilincinin derinliklerinde gerçekleşir. Ruh:
maddeye iner,
yoğunlaşır,
unutur,
arayışa düşer
ve sonunda yeniden kendi öz merkezine yaklaşır. Bu uzun devinimin son aşaması “Sessizlikteki Kapı” olarak adlandırılır.

Sessizlikteki Kapı, fiziksel bir yer değildir. O, bilincin bütün gürültülerin ötesinde ulaştığı içsel eşiği temsil eder. İnsan burada artık dış dünyanın görüntülerine değil, özündeki sessiz merkeze yönelir.

Öz-Devinim Kuramı’na göre gerçek inisiyasyon bilgi toplamak değildir. Çünkü bilgi zihni doldurabilir; fakat ruhu dönüştürmeyebilir. Gerçek dönüşüm, insanın kendi içindeki sahte kimlikleri aşabilmesiyle başlar.

Bu nedenle bütün kadim inisiyasyon öğretilerinde aday önce:

• yalnızlık,

• karanlık,

• sessizlik,

• belirsizlik
  süreçlerinden geçirilirdi.

Amaç korkutmak değildi.
Amaç:
ego’nun dayandığı yüzeysel kimlikleri çözmekti.

İnsan çoğu zaman kendisini:
ismi,
mesleği,
geçmişi,
başarıları,
inançları
üzerinden tanımlar. Fakat Sessizlikteki Kapı’ya yaklaşan bilinç, bunların geçici olduğunu fark etmeye başlar.

Çünkü insanın özü düşüncelerden daha derindedir.

Sessizlik öğretisi burada başlar.

Modern insan sessizlikten korkar. Çünkü sessizlikte zihnin ürettiği kimlikler zayıflamaya başlar. Gürültü insanı dışarıda tutar; sessizlik ise insanı kendi içine çeker.

Bu yüzden birçok insan sürekli:
konuşma,
ekran,
hareket,
dikkat dağıtıcı uğraşlar
içinde yaşar.

Çünkü içsel sessizlikle karşılaşmak kolay değildir.

Öz-Devinim Kuramı’na göre zihnin yüzeyi sürekli dalgalıdır. Düşünceler birbiri ardına gelir:
korkular,
anı parçaları,
gelecek kaygıları,
arzular,
öfke,
beklentiler…

İnsan çoğu zaman bu zihinsel akışı kendi özü sanır. Oysa bütün bu düşünceleri gözlemleyen daha derin bir bilinç vardır.

Sessizlikteki Kapı, işte bu gözlemleyen merkezin fark edilmesidir.

Kadim mistik öğretilerde buna:

• sessiz tanık,

• içsel merkez,

• hakikî benlik,

• kalbin özü
  gibi isimler verilmiştir.

İnsan derin sessizlik anlarında kısa süreliğine de olsa zihnin ötesindeki alanı hissedebilir. O anda:

• zaman yavaşlar,

• düşünceler zayıflar,

• ayrılık hissi azalır,

• içsel huzur belirir.

Bu deneyim Öz-Devinim Kuramı’nda “Sessiz Bilinç” olarak tanımlanır.

Sessiz Bilinç düşüncesizlik değildir.
Bilincin yok olması da değildir.

Aksine bilincin:

• daha berrak,

• daha geniş,

• daha merkezde
  hâle gelmesidir.

Bu yüzden gerçek sessizlik ölü değil, canlıdır.

Sessizlikte insan ilk kez kendi içindeki kozmik merkezi hissetmeye başlar. Çünkü evrenin başlangıcındaki Mutlak Sessizlik insanın özünde hâlâ yaşamaktadır.

Öz-Devinim Kuramı’na göre insanın içinde evrenin ilk hâlinin yankısı vardır. Bu nedenle ruh derinlerde sürekli merkeze dönmek ister. Meditasyon, tefekkür ve içe yöneliş uygulamaları bu yüzden bütün mistik geleneklerde önemlidir.

Amaç dış dünyadan kaçmak değildir.
Amaç:
insanın kendi özünü yeniden duyabilmesidir.

Sessizlikteki Kapı aynı zamanda son inisiyasyondur.

Çünkü insan burada artık dışsal otoritelerden değil, kendi içsel merkezinden rehberlik almaya başlar. Hakikatin yalnızca kitaplarda, dogmalarda veya dışsal sistemlerde bulunmadığını fark eder.

Gerçek öğretmen:
özün içindeki sessiz farkındalıktır.

Bu aşamada bilinç:

• daha az tepki verir,

• daha çok gözlemler,

• daha derin hisseder,

• daha sade yaşar.

İnsan artık sürekli bir şey olmaya çalışmaktan yorulur. Çünkü özün zaten eksik olmadığını fark etmeye başlar.

Sessizlik öğretisinin en büyük sırrı şudur:
Hakikat eklenmesi gereken bir şey değil,
örtülerin kalkmasıyla görünen özdür.

Bu yüzden ruhsal yolculuk aslında bir “biriktirme” süreci değil, bir “arınma” sürecidir.

İnsan:

• korkularını,

• sahte kimliklerini,

• aşırı arzularını,

• ego’nun ağır yükünü
  yavaş yavaş bırakmaya başlar.

Ve bıraktıkça merkeze yaklaşır.

Öz-Devinim Kuramı’na göre gerçek güç de burada doğar. Çünkü kendi zihnini yönetemeyen insan dış dünyadaki hiçbir gücü sağlıklı kullanamaz. İçsel merkezini bulan kişi ise dış koşullar değişse bile tamamen savrulmaz.

Sessizlikteki Kapı’nın ötesinde büyük bir sadelik vardır.

Hayat karmaşık görünür; fakat öz basittir.

İnsan:
geldiği kaynağı aramaktadır.

Ve bütün kozmik devinimin sonunda ulaşılan yer aslında en başından beri insanın içindedir.

Bu nedenle son inisiyasyon yeni bir şey kazanmak değil,
özde zaten var olan Sessiz Merkez’i hatırlamaktır.

Çünkü insanın en derin hakikati,
gürültünün içinde değil,
sessizliğin merkezinde saklıdır.

40. Ruhsal Devinim

Öz-Devinim Kuramı’na göre evren durağan bir yapı değildir. Varoluşun özü harekettir. Fakat bu hareket yalnızca fiziksel değildir. Galaksilerin dönmesi, yıldızların doğup sönmesi, gezegenlerin hareketi ve yaşamın değişimi; daha derin bir bilinçsel devinimin dışa vurumudur.

Kozmik Devinim, evrenin kendi kendisini deneyimleme sürecidir.

Başlangıçta yalnızca Sessizlik vardı. Sessizliğin içinde ilk titreşim doğdu. Titreşim ışığa dönüştü. Işık yoğunlaştı, madde oluştu, bilinç bireyselleşti ve insan ortaya çıktı. Fakat bütün bu süreç doğrusal değildir. Çünkü Öz-Devinim Kuramı’na göre evren düz bir çizgide ilerlemez; spiral biçimde devinir.

Her dönüş:

• eskiyi tekrar eder,

• fakat daha yüksek farkındalık düzeyinde yeniden yaşar.

Bu nedenle evrende hiçbir şey tamamen aynı değildir; fakat hiçbir şey bütünüyle kopuk da değildir.

Kozmik Devinim’in merkezindeki temel ilke şudur:
Evren kendisini izlemektedir.

İnsan çoğu zaman kendisini küçük ve önemsiz bir varlık sanır. Oysa Öz-Devinim Kuramı’na göre insan, evrenin kendisini fark eden kısmıdır. İnsan gökyüzüne baktığında aslında evren kendi varlığına bakmaktadır.

Bu nedenle bilinç tesadüf değildir.
Bilinç:
kozmik devinimin doğal sonucudur.

Yıldızların içinde oluşan elementler insan bedenine dönüşür. İnsan zihni ise yeniden yıldızları düşünmeye başlar. Böylece evren kendi üzerine kapanan büyük bir bilinç çemberi oluşturur.

Öz-Devinim Kuramı’nda ruhun yolculuğu da bu büyük devinimin parçasıdır. Ruh:

• doğar,

• yoğunlaşır,

• unutur,

• deneyimler,

• acı çeker,

• öğrenir,

• dönüşür
  ve yeniden özüne yaklaşır.

Fakat bu yolculuk tek bir yaşamla sınırlı değildir. Çünkü bilinç süreklidir. Bedenler değişebilir, uygarlıklar yok olabilir, yıldızlar sönebilir; fakat devinim devam eder.

Bu nedenle ölüm son değildir.
Ölüm:
devinim içindeki geçişlerden biridir.

Nasıl gece gündüze dönüşüyorsa, nasıl mevsimler sürekli değişiyorsa, bilinç de farklı deneyim katmanlarından geçerek evrimini sürdürür.

Öz-Devinim Kuramı’na göre ruh hiçbir zaman tamamen aynı kalmaz. Her deneyim bilinçte iz bırakır. Acı derinlik kazandırır. Sevgi genişletir. Yalnızlık arayışı doğurur. Kayıp olgunlaştırır. Böylece ruh yavaş yavaş kendi özünü tanımaya başlar.

Bu yüzden evrende hiçbir deneyim anlamsız değildir.

İnsan çoğu zaman hayatı rastgele olayların toplamı gibi görür. Oysa Kozmik Devinim öğretisine göre yaşamın her aşaması bilinç için bir öğrenme alanıdır.

Başarı kadar çöküş de öğreticidir.
Işık kadar karanlık da dönüştürücüdür.
Sessizlik kadar çatışma da farkındalık üretir.

Çünkü bilinç yalnızca huzur içinde değil, zorluk içinde de gelişir.

Kozmik Devinim aynı zamanda karşıtlıkların dansıdır.

Evren:

• genişler ve daralır,

• doğar ve çözülür,

• birleşir ve ayrılır,

• unutur ve hatırlar.

Bu döngü sonsuzdur.

Kadim öğretilerde:

• kozmik nefes,

• yaratılış döngüsü,

• büyük çağlar,

• sonsuz dönüş
  gibi fikirlerin ortaya çıkmasının nedeni budur.

Öz-Devinim Kuramı’na göre evren bir kez yaratılıp bırakılmış mekanik sistem değildir. O, sürekli kendisini yenileyen canlı bir organizmadır.

Galaksiler yalnızca fiziksel yapılar değil; büyük bilinç merkezleridir.
Yıldızlar yalnızca enerji küreleri değil; kozmik dönüşüm noktalarıdır.
İnsan yalnızca biyolojik varlık değil; evrenin kendisini deneyimleme aracıdır.

Bu nedenle insanın içsel yolculuğu ile evrenin hareketi arasında derin bir paralellik vardır.

İnsan zihni karmaşa yaşadığında bile içinde gizli bir merkez bulunur. Tıpkı galaksilerin merkezindeki görünmeyen çekim alanı gibi, insanın ruhunda da onu özüne çağıran sessiz bir çekim vardır.

Öz-Devinim Kuramı bu çekime:
Öz’ün Çağrısı
adını verir.

İnsan ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, bir noktada yeniden hakikati aramaya başlar. Çünkü bilinç özünde Birlik’i unutamaz.

Bu nedenle:

• sanat,

• mistisizm,

• aşk,

• felsefe,

• tefekkür
  insanın içsel dönüş özleminin farklı biçimleridir.

Kozmik Devinim’in en büyük sırrı şudur:
Evren eksik olduğu için hareket etmez.

Evren:
kendi sonsuzluğunu deneyimlemek için devinir.

Bu yüzden yaratılışın amacı yalnızca var olmak değil; farkında olmaktır.

İnsanlık da bu büyük sürecin içindedir. Uygarlıklar yükselir ve çöker. Bilinç dönem dönem maddeye gömülür, sonra yeniden ruhsallığa yönelir. Teknoloji gelişir, sonra etik krizler doğar. İnsan ayrılığı deneyimler, sonra yeniden birlik arayışına girer.

Bütün tarih aslında:
bilincin kendisini hatırlama sürecidir.

Öz-Devinim Kuramı’na göre gelecekte insanlık daha yüksek bilinç düzeylerine ulaşacaktır. Fakat bu dönüşüm dışsal teknolojiyle değil, içsel farkındalıkla mümkün olacaktır.

Çünkü gerçek evrim:
yalnızca bedenin değil,
bilincin dönüşümüdür.

Kozmik Devinim sonsuzdur.

Hiçbir son mutlak değildir.
Hiçbir başlangıç tamamen yeni değildir.

Her son yeni bir başlangıcın kapısını açar.
Her çöküş yeni bir dönüşüm üretir.
Her karanlığın içinde yeni bir ışık saklıdır.

Ve bütün evren boyunca tek bir hareket sürmektedir:

Bilincin,
kendisini sonsuz biçimlerde deneyimleyerek
yeniden kendi özüne dönmesi.