Pabhassara Sutta (“Parlak Zihin” Öğretisi)-1

Pabhassara Sutta, Budist metinlerde zihnin doğasına dair son derece özlü ama derin bir öğretidir. Bu sutranın merkezinde şu temel ifade yer alır:

“Bu zihin parlaktır; fakat sonradan gelen kirlenmelerle kirletilmiştir.”

Öğretinin Temel Noktaları

1. Zihnin Özsel Doğası

Zihin, özünde parlak (pabhassara), yani berrak, açık ve farkındalığa elverişli bir yapıya sahiptir.
Bu parlaklık, bilincin kendiliğinden aydınlatıcı doğasını ifade eder.

2. Kirlenmeler (Kilesa)

Açgözlülük, nefret ve cehalet gibi zihinsel durumlar:

• Zihnin özüne ait değildir

• “Sonradan gelen” (āgantuka) unsurlardır

• Geçicidirler ve ortadan kaldırılabilirler

3. Cehalet ve Bilgelik Ayrımı

• Eğitimsiz kişi zihni bu kirlenmelerle özdeşleştirir

• Eğitilmiş kişi ise onların geçici olduğunu görür

• Böylece zihnin asli parlak doğasını idrak eder

Felsefi Önemi

Bu öğreti, Budizm’de şu kritik anlayışın temelini oluşturur:

• Kurtuluş (nirvana), yeni bir şey kazanmak değil

• Zihni örten perdelerin kaldırılmasıdır

Yani insan, hakikatte zaten “parlak zihin”e sahiptir; sorun bu doğanın fark edilmemesidir.

Pabhassara Sutta ve Upanişadik âtman

1. Pabhassara Sutta: Parlak Zihin

• Zihin özünde parlaktır (pabhassara)

• Kirlenmeler (arzu, nefret, cehalet) sonradan gelir

• Kurtuluş = bu kirlenmelerin ortadan kalkması

• Öz yoktur (anattā): parlaklık bir “benlik” değildir

Zihnin saf doğası vardır, ama bu kalıcı bir öz/ruh olarak kabul edilmez

2. Upanişadik Gelenek: Âtman – Brahman

• İnsan özünde âtmandır (değişmeyen öz)

• Bu öz, evrensel gerçeklik olan Brahman ile aynıdır

• Meşhur ifade: “Tat Tvam Asi” (Sen O’sun)

• Cehalet (avidyā) bu hakikati örter

👉 Kurtuluş (mokşa):

• Zihni temizlemek değil

• Kim olduğunu idrak etmektir

📌 Kritik fark:

• Burada kalıcı, değişmez bir öz vardır

3. Tasavvuf: Kalp ve Nur

• İnsan kalbi (kalp) ilahi hakikatin aynasıdır

• Kalp özünde nurludur, fakat:

  • Nefs

  • Dünya sevgisi

  • Gaflet
    ile perdelenir

• Amaç:

  • Kalbi arındırmak (tezkiye)

  • İlahi nuru yansıtmak

Sık ifade:“Kalp pas tutar, zikirle parlatılır”

Burada:

• Bir öz (fıtrat) vardır

• Ama bu öz, Tanrı ile özdeş değil, O’na yöneliktir

🧩 Budizm (Pabhassara)

• “Parlak zihin” vardır ama sahibi yoktur

• Süreçsel, anlık ve koşullu bir bilinç anlayışı

• Nihai gerçeklik: boşluk (śūnyatā)

🧩 Upanişad

• Parlaklık = özün kendisi

• Değişmeyen metafizik gerçeklik

• Nihai gerçeklik: Brahman (mutlak varlık)

🧩 Tasavvuf

• Parlaklık = ilahi yansıma

• İnsan bağımsız bir öz değildir

• Nihai gerçeklik: Allah

Üç gelenekte de aynı temel yapı var:

Hakikat zaten mevcut → fakat üzeri örtülü

Ama ayrıldıkları yer şu:

• Budizm: örtünün altı özsüz bilinç

• Upanişad: örtünün altı mutlak öz

• Tasavvuf: örtünün altı ilahiye açık kalp

“İnsan hakikatte ayrı bir varlık değildir; mutlak gerçekliğin bir tezahürüdür.”

Bu:

• Budizm açısından fazla ontolojik (öz varsayan)

• Tasavvuf açısından ise tehlikeli derecede özdeşlikçi olabilir

• Pabhassara Sutta: Saflık var, ama öz yok

• Upanişad: Saflık = özün kendisi

• Tasavvuf: Saflık = ilahi yansıma, ama özdeşlik yok

TÜM DİNLERLE KARŞILAŞTIRMA

Pabhassara Sutta’nın Merkezî Tezi

Öğretinin özü şudur:

• Zihin özünde parlaktır

• Fakat bu parlaklık sonradan gelen kirlenmelerle örtülür

• Arınma, bu kirlerin giderilmesidir

• Ancak bu parlaklık, Budizm’de çoğunlukla kalıcı bir benlik/ruh anlamına gelmez

Buradan hareketle karşılaştırmanın ana soruları şunlardır:

1. İnsanın içinde asli olarak saf bir çekirdek var mı?

2. Kötülük/cehalet sonradan mı geliyor?

3. Kurtuluş, bir özün keşfi mi, bir ilişkinin onarımı mı, yoksa bir perdelenmenin kalkması mı?

4. Nihai gerçeklik kişisel mi, impersonal mi, boşluk mu, Tanrı mı?

1. Hinduizm

Pabhassara öğretisine en yakın büyük alanlardan biridir, ama aynı değildir.

Benzerlik

• İnsan hakikatinin üstü cehaletle örtülüdür

• Asıl problem dışsal değil, içsel perdelenmedir

• Arınma ve idrak merkezi önemdedir

• Zihnin saflaşması, kurtuluşa giden yoldur

Fark

• Birçok Hindu okulunda nihai öz âtmandır

• Bu öz çoğu kez kalıcıdır, metafizik olarak gerçektir

• Vedanta’da kurtuluş, benliğin hakiki doğusunun fark edilmesidir

Sonuç

Pabhassara ile Hindu düşünce arasındaki en büyük yakınlık şudur:

• ikisinde de örtü ve arınma dili vardır

En büyük fark ise şudur:

• Budizm çoğu durumda kalıcı öz fikrini reddeder

• Hinduizm’in önemli bölümü ise onu kabul eder

2. Jainizm

Jainizm de “özün kirlenmesi” fikrine çok yakındır.

Benzerlik

• Ruh/cevher asli olarak saf kabul edilir

• Karmik birikimler onu örter

• Asketizm ve arınma ile öz tekrar saf haline yaklaşır

Fark

• Jainizm’de jīva gerçek ve kalıcıdır

• Kirlenme neredeyse ontolojik-karmik bir maddeleşme gibi düşünülür

• Budizm’de ise kalıcı ruh anlayışı reddedilir

Sonuç

Jainizm, Pabhassara’ya yapısal olarak çok yakındır; ama Budizm’den daha “özcü”dür.

3. Sihizm

Sih gelenek, insanın içinde ilahi hakikate açık bir yön bulunduğunu savunur.

Benzerlik

• İnsan, dünyevî bağlanmalar ve ego ile perdelenir

• Hakikat, içsel arınma ve ilahi hatırlayışla açığa çıkar

• “İçteki ışık” motifi güçlüdür

Fark

• Nihai gerçeklik kişisel-İlahî boyut taşır

• Budizm’deki gibi anattā çizgisi yoktur

• Kurtuluş, yalnızca zihinsel berraklık değil, aynı zamanda Tanrı’ya yöneliştir

Sonuç

Sihizm, “parlaklık örtülüdür” fikrine yakın; fakat bunu daha teistik ve ilişkiseldir.

4. Yahudilik

Yahudilikte insanın bütünüyle bozulmuş bir varlık olduğu düşüncesi zorunlu değildir; insan Tanrı tarafından yaratıldığı için temelde değer taşır.

Benzerlik

• İnsanda iyiye yönelim kapasitesi vardır

• Günah, insanın asli yöneliminin bozulması gibi okunabilir

• Tevbe, dönüş ve arınma önemlidir

Fark

• Zihin ontolojisi merkezde değildir

• Sorun çoğu zaman “kirli bilinç”ten çok Tanrı’nın emrine aykırılık olarak görülür

• Kurtuluş, yalnızca içsel idrak değil; ahit, emir, adalet ve sadakatle ilgilidir

Sonuç

Yahudilik, Pabhassara’ya psikolojik değil, ahlaki-dinî düzeyde yaklaşır:

• insanın içinde iyiye açıklık vardır

• ama mesele “parlak zihnin keşfi” değil, Tanrı’yla doğru ilişkidir

5. Hristiyanlık

Hristiyanlık içinde çok farklı ekoller vardır; bu yüzden tek cümleyle özetlenemez.

Benzerlik

• İnsan Tanrı suretinde yaratılmıştır

• Yaratılış özü itibarıyla iyidir

• Günah bir bozulma, düşüş veya kararma olarak düşünülebilir

• Arınma, dönüşüm ve içsel yenilenme önemlidir

Fark

• Özellikle klasik Hristiyanlıkta insan, yalnızca cehaletle değil günahla yaralanmıştır

• Kurtuluş yalnız öz-bilgiyle değil, ilahî lütufla olur

• Pabhassara’da sorun daha çok zihinsel kirlenme; Hristiyanlıkta ise ilişki, günah ve kurtarıcı müdahale daha merkezîdir

Mistisizm düzeyinde yakınlık

Doğu Hristiyanlığı, çöl babaları, hesychasm, Meister Eckhart benzeri çizgilerde:

• içsel ışık

• kalbin saflaşması

• Tanrısal aydınlanma
  temaları, Pabhassara ile daha yakın okunabilir

Sonuç

Ana akım Hristiyanlık:

• “içsel parlaklık örtülüdür” fikrini kısmen kabul edebilir

• ama bunu bağımsız bir öz aydınlığı olarak değil, Tanrı’dan gelen suretin kararması şeklinde anlar

6. İslam

İslam da tek parçalı değildir; kelâm, felsefe, tasavvuf farklı tonlar üretir.

Benzerlik

• İnsan fıtrat üzere yaratılmıştır

• Kalp paslanabilir, kararabilir, perdelenebilir

• Günah, gaflet ve nefs insanı hakikatten uzaklaştırır

• Zikir, tevbe, tezkiye ile içsel arınma mümkündür

Fark

• İnsan özü Tanrı ile özdeş değildir

• Nihai amaç, “kendinin mutlak özü olduğunu keşfetmek” değil, Allah’a kullukta doğrulmaktır

• Budizm’deki özsüzlük anlayışı İslam’da yoktur

Tasavvuf düzeyinde yakınlık

Tasavvufta:

• kalp aynadır

• pas tutar

• zikirle parlatılır
  Bu, Pabhassara’ya çok yakın bir sembolik dildir.

Sonuç

İslam’ın özellikle tasavvufî yorumu, Pabhassara’ya güçlü biçimde yaklaşır; fakat son noktada ayrılır:

• Budizm’de saf parlaklık kişisel Tanrı’ya dayanmaz

• İslam’da hakikatin kaynağı Allah’tır

7. Zerdüştlük

Zerdüştlükte insan kozmik iyi-kötü mücadelesinin ahlaki öznesidir.

Benzerlik

• İnsanın iyiye yönelimi önemlidir

• Temizlik, arılık, doğru düşünce-merkezli etik güçlüdür

Fark

• Burada mesele daha çok kozmik-ahlaki düalizmdir

• Pabhassara’daki gibi “zihin özü parlaktır ama geçici kirlenmelerle örtülür” formülü belirgin değildir

• Sorun daha çok iyi ile kötü arasındaki seçimdir

Sonuç

Zerdüştlükte zihnin içsel aydınlığı fikri dolaylı karşılık bulsa da, yapı bakımından Pabhassara’ya tam benzemez.

8. Taoizm

Taoizm özellikle mistik ve felsefi tarafında önemli benzerlikler taşır.

Benzerlik

• İnsan doğası yapaylıkla bozulur

• Doğal sadelik ve saflık önemlidir

• Zorlayıcı arzu ve müdahale, insanı hakikatten uzaklaştırır

• “Aslî sadeliğe dönüş” güçlü bir temadır

Fark

• Taoizm bunu daima “parlak zihin” diliyle kurmaz

• Nihai gerçeklik Tao’dur; kişisel Tanrı değildir

• Budist analizdeki kilesa ve anattā sistemiyle birebir aynı değildir

Sonuç

Taoizm, özellikle “örtü kalksın, doğallık geri gelsin” mantığında Pabhassara’ya oldukça yakındır.

9. Konfüçyanizm

Konfüçyanizm’in özellikle Mencius çizgisinde insan doğasının iyiliği vurgulanır.

Benzerlik

• İnsanın içinde iyiye dönük doğal eğilim vardır

• Bu eğilim eğitim, erdem ve öz-disiplinle geliştirilebilir

• Bozulma, aslî çekirdeğin kaybı değil, onun işlenmemesidir

Fark

• Amaç metafizik kurtuluş değil, ahlaki ve toplumsal uyumdur

• Parlak zihin yerine daha çok erdemli insanın inşası vardır

Sonuç

Konfüçyanizm, Pabhassara’ya metafizik değil, etik-antropolojik düzeyde yaklaşır.

10. Şinto

Şinto’da saflık-kirlilik ayrımı çok güçlüdür.

Benzerlik

• İnsan ve dünya arınmaya ihtiyaç duyar

• Kirlilik daimi öz değil, giderilebilir bir durum olabilir

• Ritüel temizlik merkezi bir rol oynar

Fark

• Buradaki kirlilik çoğu zaman zihinsel cehaletten çok ritüel ve yaşamsal kirlenme bağlamındadır

• Pabhassara’nın içsel bilinç analizi burada çok belirgin değildir

Sonuç

Şinto, “asli saflık + geçici kirlenme” yapısında benzerdir; ama daha ritüel ağırlıklıdır.

11. Yerli / Şamanik / Kabile Dinleri

Bunlar çok çeşitlidir; tek şema dayatmak yanlış olur. Yine de bazı genel eğilimler söylenebilir.

Kısmi benzerlikler

• İnsan ve kozmos arasında doğal bir uyum fikri

• Dengesizlik, unutma, tabu ihlali ya da ruhsal bozulma ile oluşur

• Şifa, bu dengenin onarılmasıdır

Fark

• Pabhassara’daki soyut zihin analizi çoğu yerli gelenekte merkezde değildir

• İlişki, ritüel, atalar, ruhlar ve kozmik denge daha baskındır

Sonuç

Bu geleneklerde “parlak zihin”e tam denk bir kavram her zaman yoktur; ama “özgün uyumun bozulması ve yeniden tesisi” teması yakındır.

12. Yeni Dini Hareketler / Ezoterik Akımlar

Bu alan da çok geniştir, ama pek çoğunda Pabhassara’ya benzer söylem vardır.

Sık görülen yapı

• İçinde bir ışık, öz, yüksek benlik veya saf bilinç vardır

• Ego, toplum, madde, travma veya cehalet bunu örter

• Spiritüel çalışma ile bu öz ortaya çıkar

Fark

• Çoğu zaman Budizm’den daha özcü ve psikolojik-popüler dille konuşurlar

• “Yüksek benlik” söylemi, klasik Budist anattā çizgisiyle çatışabilir

Sonuç

Modern spiritüalizm, Pabhassara’ya çok benzer görünür; ama çoğu kez onu Budist bağlamından çıkarıp “öz-benlik” öğretisine dönüştürür.

13. Ateizm, Seküler Hümanizm ve Din-Dışı Felsefelerle Kısa Karşılaştırma

Kullanıcı “tüm dinler” dediği için bu bölüm ek olarak düşünülebilir.

Benzer taraf

• İnsan zihninin koşullanma, önyargı ve tutkularla bozulduğu fikri

• Eğitim, farkındalık ve öz-denetimle berraklaşma mümkün olabilir

Fark

• Nihai kurtuluş, aşkın bir gerçekliğe bağlanmayabilir

• “Parlaklık” metafizik değil, psikolojik veya nörolojik okunabilir

Sonuç

Seküler çerçeve, Pabhassara’yı bir tür bilişsel berraklık öğretisi olarak okuyabilir.

Büyük Karşılaştırma Haritası

A. Pabhassara’ya en yakın olanlar

Bunlar “asli saflık + geçici kirlenme + arınma” modeline en çok yaklaşanlardır:

• Hinduizm

• Jainizm

• Tasavvufî İslam

• Hristiyan mistisizmi

• Taoizm

• Sihizm

• kısmen Şinto

B. Kısmen yakın olanlar

Bunlar aynı soruyu sorar ama başka terimlerle cevaplar:

• Yahudilik

• ana akım İslam

• ana akım Hristiyanlık

• Konfüçyanizm

• Zerdüştlük

C. Yapısal olarak farklı olanlar

Bunlarda merkez, içsel “parlak zihin” değil; daha çok ilişki, yasa, ritüel, kozmik denge veya tarihsel vahiydir:

• birçok yerli din

• ritüel-merkezli gelenekler

• vahiy ve ahit merkezli teistik geleneklerin bazı biçimleri

En Kritik Ayrım: Üç Büyük Model

Aslında dinleri bu başlıkta üç ana kümeye ayırabiliriz:

1. Öz keşfi modeli

Hakikat zaten içimdedir; üzeri örtülmüştür.

Örnek:

• Upanişadlar

• Jainizm

• bazı mistik akımlar

• modern spiritüalizmin çoğu

2. Arınma modeli

Zihin/kalp kirlenmiştir; eğitim, pratik ve disiplinle berraklaşır.

Örnek:

• Budizm

• Taoizm

• tasavvuf

• bazı Hristiyan mistik çizgiler

3. İlişki ve itaat modeli

Sorun yalnız içsel bulanıklık değil; Tanrı’yla doğru ilişkinin bozulmasıdır.

Örnek:

• Yahudilik

• Hristiyanlık

• İslam’ın ana akımı

Pabhassara en çok 2. modele aittir; ama zaman zaman bazı yorumlarda 1. modele çekilir. Bence en sık yapılan hata da budur.

En Sık Yapılan Yanlış Yorum

Pabhassara Sutta çoğu zaman şöyle yanlış okunur:

“Demek ki Budizm de içimizde ilahi ya da ebedî bir öz bulunduğunu söylüyor.”

Bu doğru değildir.

Çünkü klasik Budist bağlamda:

• parlaklık vardır

• ama bu parlaklık zorunlu olarak ebedî bir ruh değildir

• hatta anattā öğretisi sebebiyle, onu kalıcı öz diye okumak problemli olur

Bu yüzden Pabhassara:

• Upanişad’a benzer

• tasavvufa benzer

• mistik Hristiyanlığa benzer

ama onlarla aynı şey değildir

PARLAK ZİHİN: ÖZ, BOŞLUK VE YANLIŞ MERKEZLERİN ÇÖKÜŞÜ

Giriş

İnsanlık tarihinin büyük düşünce gelenekleri, farklı dil ve kavramlarla da olsa, ortak bir sezgi etrafında buluşur:
İnsanın mevcut deneyimi, nihai hakikatin doğrudan ifadesi değildir; bir tür örtülme, sapma ya da yanlış algı söz konusudur.

Budist Pabhassara öğretisi bu sezgiyi son derece yalın bir biçimde ifade eder:
Zihin özünde parlaktır; fakat sonradan gelen kirlenmelerle örtülmüştür.

Bu makale, söz konusu “parlaklık” kavramını yalnızca açıklamakla kalmaz; onu deneyimsel bir süreç olarak ele alır ve farklı geleneklerle karşılaştırmalı biçimde konumlandırır. Temel iddia şudur:
İnsan deneyiminin dönüşümü, yeni bir öz kazanımı değil, ardışık yanlış özdeşleşmelerin çözülmesidir.

1. Pabhassara: Parlaklığın Doğası

Pabhassara öğretisinde “parlaklık” (pabhassara), çoğu zaman yanlış anlaşıldığı gibi metafizik bir öz ya da kalıcı bir bilinç tözü değildir. Aksine, bu kavram:

• Zihnin bilme kapasitesinin açıklığını

• Deneyimin engellenmemiş farkındalığını

• Ve bilişsel süreçlerin kirlenmemiş işleyişini ifade eder

Dolayısıyla burada söz konusu olan şey bir “varlık” değil, bir işlevsel durumdur.

Budist bağlamda bu ayrım kritiktir. Çünkü aynı metinlerde yer alan anattā (benliksizlik) öğretisi, herhangi bir kalıcı özün varlığını reddeder. Bu nedenle:

Parlaklık vardır; fakat bu parlaklık bir “ben” ya da “öz” değildir.

2. Yanlış Özdeşleşmenin Katmanları

İnsan deneyimi, tek bir yanılsamadan değil, katmanlı bir yanlış merkezleşmeden oluşur. Bu süreç üç temel düzeyde incelenebilir:

2.1. Kimlik Düzeyi

İlk ve en kaba özdeşleşme, düşünce ve kimlik ile kurulur:

• “Ben düşündüğüm şeyim”

• “Ben hikâyemim”

• “Ben geçmişim ve geleceğimim”

Bu düzeyde zihin tamamen örtülüdür; parlaklık dolaylı bile olsa fark edilmez.

2.2. Tanıklık Düzeyi

İkinci aşamada bir kırılma gerçekleşir:

“Düşüncelerim var — ama ben düşünce değilim.”

Bu farkındalık, “gözlemleyen” ya da “tanık” konumunu ortaya çıkarır. Ancak bu aşama, çoğu zaman nihai zannedilen bir ara duraktır.

Çünkü burada yeni bir özdeşleşme doğar:

“Ben gözlemleyenim.”

Bu, egonun daha incelmiş bir formudur.

2.3. Merkezin Çöküşü

Daha derin bir analiz, gözlemleyenin de gözlemlenebilir olduğunu ortaya koyar. Bu farkındalık, deneyimde radikal bir dönüşüme yol açar:

• Sabit bir merkez bulunamaz

• Deneyim devam eder, fakat sahiplik çözülür

• “Bakan” ile “bakılan” ayrımı işlevini yitirir

Bu noktada ortaya çıkan şey:

Sahipsiz açıklık — yani parlaklığın doğrudan tezahürü

3. Üç Büyük Yanlış Yorum

Pabhassara öğretisinin en sık yanlış anlaşılması, bu deneyimin farklı ontolojilere zorlanmasıdır. Üç temel sapma öne çıkar:

3.1. Özleştirme (Ontolojik Sapma)

“Saf bilinç benim gerçek özümdür.”

Bu yaklaşım, özellikle Upanişadik gelenekle paraleldir. Ancak Budist bağlamda bu, bir kategori hatasıdır. Çünkü süreçsel bir açıklık, ontolojik bir varlığa dönüştürülmektedir.

3.2. Tanıkta Donma (Psikolojik Sapma)

“Ben gözlemleyenim.”

Bu, deneyimin erken bir aşamasını nihai gerçeklik zannetmek anlamına gelir. Ego, yalnızca daha soyut bir form kazanmıştır.

3.3. Nihilizm (Ontolojik Red)

“Hiçbir şey yok.”

Bu yorum, boşluğu yanlış anlar. Budizm’de boşluk (śūnyatā), yokluk değil; sabit özden yoksunluk anlamına gelir.

4. Karşılaştırmalı Perspektif: Üç Ontolojik Yorum

Aynı deneyimsel fenomen, farklı geleneklerde üç ana biçimde yorumlanır:

4.1. Upanişadik Gelenek

• Parlaklık = Âtman

• Âtman = Brahman

• Deneyim = özün keşfi

Burada açıklık, doğrudan metafizik öz olarak yorumlanır.

4.2. Budizm (Pabhassara)

• Parlaklık = açıklık

• Açıklık = süreç

• Süreç = özsüz

Burada hiçbir ontolojik merkez kabul edilmez.

4.3. Tasavvuf

• Parlaklık = ilahi yansıma

• İnsan = bağımsız öz değil

• Deneyim = ilahiye açılım

Burada açıklık, Tanrı ile özdeş değil; O’na yöneliktir.

5. Sonuç: Hakikat Olarak Çöküş

Bu analiz, radikal bir sonuca götürür:

Hakikat, yeni bir şey kazanmak değil; yanlış merkezlerin ardışık çöküşüdür.

Bu süreçte:

• Kimlik çözülür

• Tanık çözülür

• Son metafizik iddia çözülür

Geriye kalan:

• Ne bir özdür

• Ne bir benliktir

• Ne de nesnel bir varlıktır

Ama yine de inkâr edilemez bir açıklıktır.

6. Son Söz

Farklı gelenekler bu deneyimi farklı isimlerle adlandırır: öz, Tanrı, boşluk, bilinç. Ancak bu isimlendirmeler, çoğu zaman deneyimin kendisinden çok yorumları yansıtır.

Pabhassara öğretisinin özgün katkısı, bu deneyimi ontolojik iddialardan arındırmasıdır.

Bu nedenle son ifade şudur:

Parlaklık vardır.
Ama ona sahip olan yoktur.